Tatoosh Adası çevresindeki uzun kıyı gözlemleri, deniz suyunun düşen pH değeriyle azota göre azalan çözünmüş silisyumu ve gerileyen klorofili ilişkilendirdi. Hakemli gözlemsel çalışma, asitleşmenin silika geri dönüşümünü yavaşlatarak diyatomların besin kaynağını azaltabileceği açıklamasını destekliyor. Su kütlelerinin karışımı ile akarsu girdileri gözlenen deseni açıklamadı. Besin ağındaki etkiler ise bütünüyle ayrıştırılamadı; tek kıyı sistemi bütün okyanusları temsil etmiyor.
Bilim··Akşam
Kıyıdaki besin maddeleri pH ile birlikte azaldı
ABD’nin Washington eyaleti kıyısındaki Tatoosh Adası çevresinde yürütülen uzun gözlem dizisi, deniz suyunun asitleşmesini azalan silisyumla ilişkilendiriyor. Hakemli çalışmada, çözünmüş silisyumun inorganik azota molar oranı için ortalama logaritmik değer başlangıçta yaklaşık 0,28, daha sonra 0,13 oldu. Azalma yaklaşık yüzde 56 oldu. Besin maddesi çözümlemesi, 24 yıllık ortalamaları ve 1.364 ayrı ölçümü kapsadı. Bu üretken kıyı sisteminde klorofil düzeyleri de geriledi.[1]
Silikanın geri dönüşümü yavaşlayabilir
Mikroskobik diyatomlar, hücrelerini çevreleyen silikalı yapıları çözünmüş silisyum kullanarak kuruyor. Ölü hücrelerin kabukları çözündüğünde silisyum yeniden kullanılabiliyor. Daha düşük pH, bu çözünmeyi yavaşlatabilir ve daha fazla silikanın sudan çökelerek uzaklaşmasına yol açabilir. Araştırmacılar birlikte görülen azalmaları, önerilen silisyum kaybı mekanizmasını destekleyen bulgular olarak yorumluyor. Tek kıyı sistemindeki gözlemsel ilişki, bütün okyanuslarda aynı nedensel yanıtın oluştuğunu belirlemiyor.[1]
Su taşınımı gözlenen deseni açıklamadı
Çözümlemede derin suyun yüzeye çıkışını gösteren rüzgâr endeksleri, tuzluluk ve yakındaki akarsuların debileri değerlendirildi. Bu etkenler hesaba katıldıktan sonra silisyum-azot oranı düşmeye devam etti; pH ile bağlantı da korundu. Su kaynaklarının karışım modelleri de yalnızca kaynak suların oranlarındaki değişmenin yetersiz kaldığını gösterdi.[1]
Klorofil, fitoplankton miktarının göstergesi; bütün türlerin sayımını veya üretimin tamamını vermiyor. Besin ağı içindeki otlanma da bu miktarı değiştirebiliyor. Araştırma döneminin tamamını kapsayan bir zooplankton otlanma dizisi bulunmaması, besin maddeleri ile klorofildeki azalmaların neden orantılı olmadığını açıklamayı güçleştiriyor.[1]
