18 sağlıklı yetişkinle yapılan laboratuvar deneyinde, yürüyüş zemini zamanı bilinmeden alçaldığında vücudun toplam açısal momentumunda gövde ve başın göreli payı arttı. Araştırmacılar hazırlık, dengenin bozulduğu adım ve toparlanma sırasındaki hareketleri izledi. Hakemli çalışma, vücut bölümlerinin dönme hareketine katkısını karşılaştırıyor. Küçük örneklem ve kontrollü yürüyüş koşulları, bulguların başka insanlara ve düşme türlerine aktarılmasını sınırlıyor.
Yürüyüş zemini öngörülemeyen bir anda alçaldığında, vücudun toplam açısal momentumunda gövde ve başın göreli payı büyüdü. Bu payın artışı, toplam açısal momentumun tepeden tepeye aralığındaki artışla ilişkiliydi. Hakemli laboratuvar deneyinde 18 sağlıklı yetişkinin kütle merkezi çevresindeki dönme hareketi ölçüldü. Araştırmacılar bu hareketi, vücut bölümlerinin toplam içindeki katkıları üzerinden karşılaştırdı.[1]
Katılımcılar, gizli bir bölümünün 15 santimetre alçalabildiği yol üzerinde yürüdü. Kızılötesi kameralar hazırlık, dengenin bozulduğu adım ve toparlanma sırasındaki hareketleri izledi. Düz yürüyüş; zamanı bilinmeyen alçalma, önceden deneyimlenmiş alçalma ve görülebilen bir çukurdan geçişle karşılaştırıldı. Gövde ve başın, alt uzuvların ve üst uzuvların katkıları üç düzlemde hesaplandı. Öngörülemeyen alçalmada alt uzuvların göreli payı azaldı.[1]
Katılımcılar dengenin bozulacağını biliyor, fakat bunun yerini ve zamanını bilmiyordu. Bu nedenle yazarlar zamanın öngörülememesini tümüyle beklenmedik bir olaydan ayırıyor. Göreli katkılar diğer vücut bölümlerinin paylarına da bağlı. Her koşul için tek denemenin çözümlenmesi ve küçük sağlıklı örneklem, bulguların başka kayma ve takılmalara ya da hasta gruplarına aktarılmasını sınırlıyor. Deneyde düşmeyi önleyen bir tedavi sınanmadı.[1]
