Frajil X fare modelinde erken beyin bağlantılarının düzenlenmesi değişti
Frajil X sendromunun erkek fare modelinde, erken gelişim sırasında destek hücrelerinin daha fazla sinaptik malzeme yuttuğu görüldü. Hakemli araştırma, doğumdan yedi gün sonra görsel bilgilerin iletildiği bir beyin bölgesini inceledi. Sinapslar daha küçükken yoğunlukları benzer kaldı. Gen etkinliğinde de değişiklikler saptandı; hücreler arasındaki olası iletişim yolları ise doğrudan ölçümden çok bilgisayar tahminlerine dayanıyor.
Bilim··Gece
Erken görsel gelişimde daha küçük sinapslar görüldü
Frajil X sendromunun fare modelinde, erken dönemde beyin bağlantılarının düzenlenmesi değişti. 25 Ekim’de yayımlanan hakemli araştırma, kalıtsal hastalıkla ilişkili Fmr1 geninin işlevsiz olduğu erkek fareleri inceledi. Araştırmacılar doğumdan yedi gün sonra, görsel bilgilerin iletildiği talamus bölgesine odaklandı. Sinir hücrelerinin bağlantı noktaları olan sinapsların ortalama büyüklüğü kontrol farelerinden daha küçüktü; yoğunlukları ise benzer kaldı. Karşılaştırmalar aynı gelişim dönemindeki hayvanlar arasında yapıldı.[1]
Destek hücreleri daha fazla sinaptik malzeme yuttu
Gelişen bağlantıların yeniden düzenlenmesine katılan destek hücreleri astrositler ve mikroglialar, model farelerde daha fazla sinaptik malzeme yuttu. Görüntüleme, iki gözden gelen sinir uzantılarının bölgesel ayrışmasının da değiştiğini gösterdi. Bulgular, gelişimin erken bir dönemindeki belirli bir sinir devresini kapsıyor. Destek hücrelerinin etkinliğindeki değişikliklere bağlantılardaki değişiklikler eşlik etti. Önerilen neden-sonuç zincirinin tek tek basamakları ise henüz ayrı deneylerle doğrulanmış değil.[1]
Sinir ve destek hücrelerinde gen etkinliği değişti
Tek tek hücre çekirdeklerinde gen etkinliğinin incelenmesi, sinir hücreleriyle astrosit ve mikroglialarda farklılıklar saptadı. Ardından yapılan bilgisayar analizi, astrositlerden mikroglialara bazı olası sinyal yollarıyla daha fazla iletişim kurulabileceğini öngördü. Bu tahminler, sinyal molekülleri ile alıcıların bilinen eşleşmelerine dayanıyor; her sinyal doğrudan ölçülmedi. Çalışmanın kapsamı erkek fareler, seçilmiş beyin bölgesi ve erken gelişim dönemiyle sınırlı. İnsanlarda karşılık gelen örüntünün varlığı henüz gösterilmiş değil.[1]
