SPNS2’nin yeniden üretilmesi lösemi modellerinde büyümeyi yavaşlattı
Lösemi hücrelerinde büyüme sinyallerinin toplandığı zar bölgeleri, SPNS2 adlı lipid taşıyıcısının düzeyiyle değişti. Tek bir hakemli çalışmada taşıyıcının yeniden üretilmesi, seçilmiş insan hücre modellerinde çoğalmayı yavaşlattı ve farelerde hastalık yükünü azalttı. Bulgular zarın kimyasal yapısını RAS sinyaliyle ilişkilendiriyor. Hasta verilerindeki ilaç duyarlılığı bağlantısı ise laboratuvar ölçümlerine dayanıyor; insanlarda tedavi yararı bu araştırmada sınanmadı.
Bilim··Öğle
Taşıyıcı ve lösemi büyümesi
Sfingozin-1-fosfat adlı sinyal lipidini hücre dışına taşıyan SPNS2 proteininin artırılması, seçilmiş akut miyeloid lösemi hücrelerinin çoğalmasını azalttı. Bu kan kanseri, olgunlaşmamış miyeloid hücreleri etkiliyor. Tek bir hakemli deneysel araştırma, insan hücre dizilerini fare modelleriyle birleştirdi. Taşıyıcının yeniden üretilmesi, incelenen farelerde lösemi yükünü düşürdü ve sağkalımı uzattı. Araştırmacılar başlangıçta metabolizma ve hücresel stresle ilişkili 426 genin işlevini taradı. SPNS2’nin baskılanması ise lösemi hücrelerine büyüme üstünlüğü sağladı.[1]
Zardaki lipidler sinyali değiştiriyor
Bağlantı hücre zarındaki değişimlerden geçti. SPNS2 yeniden üretildiğinde lipid ölçümleri daha az sfingomiyelin gösterdi. Görüntüleme, sinyal proteinlerinin toplandığı küçük zar bölgelerinde de değişim saptadı. Büyüme sinyaline katılan RAS proteinleri bu bölgelerde daha az toplandı ve etkinlikleri azaldı. İlişkili MEK ve ERK proteinlerinin ilettiği sinyaller de zayıfladı. Taşıma işlevi bozuk bir SPNS2 değişkeni aynı büyüme baskısını oluşturmadı. Böylece sonuç proteinin yalnızca varlığıyla değil, taşıma göreviyle ilişkilendirildi. Deneyler, çekirdek bağlayıcı faktörle ilişkili lösemi dahil belirli genetik arka planlarda yürütüldü.[1]
Deneysel sistemlerde ilaç duyarlılığı
BEAT AML araştırma veri kümesi gibi hasta kaynaklı verilerde SPNS2 ifadesinin düşük olması, MEK baskılayıcıları trametinib ve selumetinib için laboratuvarda daha yüksek duyarlılıkla ilişkiliydi. Ayrı fare deneyleri de gen baskılandığında trametinib duyarlılığının arttığını destekledi. Bu bulgular hücre kültürlerine, hasta örneklerinden elde edilen ölçümlere ve hayvan deneylerine dayanıyor; insanlarda etkinlik veya güvenlilik denemesi yapılmadı. Bazı hayvan karşılaştırmalarında gruplar küçüktü. Başka lipid taşıyıcılarının sinyale katkısı da bütünüyle dışlanmadı. Sonuçlar, incelenen lösemi bağlamları içinde bir mekanizmayı ve deneysel duyarlılığı tanımlıyor.[1]
