Saçılan ışık, dokunun arkasından üç boyutlu görüntü verdi
Yeni bir laboratuvar yöntemi, fare derisi gibi ışığı saçan katmanların arkasındaki floresan yapıları üç boyutlu olarak görüntüledi. Denemelerde sabit hücreler, doku örnekleri ve bütünlüğü korunmuş kurbağa embriyoları kullanıldı. Hakemli çalışma, farklı açılardan gelen ışık bilgisini hesaplamayla birleştiriyor. Çözünürlük ve işlem süresi, hızla değişen canlı örnekleri izlemeyi sınırlıyor. Çalışmanın ön baskısı nisanda yayımlanmıştı.
Bilim··Gece
Dokuda saçılan ışık, açı bilgisini koruyor
Araştırmacılar farklı açılardan gelen ışığı hesaplamalı görüntü oluşturmayla birleştirerek floresan nesneleri üç boyutlu olarak görünür kıldı. Biyolojik doku, ışığın izlediği yolları değiştirerek derinlik ve biçim bilgisini bozuyor. Bu tek hakemli çalışmada optik düzenek, saçılan ışıkta kalan açı bilgisini korudu; hesaplama da örneğin yapısını ortaya çıkardı. Nisan ayında ön baskısı sunulan yöntem, 1 Kasım’da Nature Communications dergisinde yayımlandı. Yaklaşım, dokuyu kimyasal işlemle saydamlaştırmak yerine ışık ölçümlerinden yararlanıyor.[1]
Deri arkasındaki örnekler ve kurbağa embriyoları görüntülendi
Floresan boncuklarla yapılan ölçümlerde görüntü düzlemindeki yaklaşık çözünürlük 4 mikrometre, derinlik yönündeki çözünürlük 9 mikrometre oldu. Ekip ayrıca polenleri ve kültürde yetiştirilmiş hücreleri 150 mikrometre kalınlığındaki fare derisinin arkasından inceledi. Fare kası örneklerinde ve bütünlüğü korunmuş kurbağa embriyolarında hücre çekirdeklerinin konumları da belirlendi. Böylece hem hedefin üzerindeki ayrı bir saçıcı katmanla hem de dokunun kendi içinde oluşan saçılmayla deney yapıldı. Denemeler farklı yapı yoğunluklarını kapsadı.[1]
Geniş görüntü için ayrı çekimler gerekiyor
Tek görüş alanında derinlik bilgisi, örneği mekanik olarak taramadan ve bozulmuş dalga cephesini ayrıca ölçmeden elde edildi. Aydınlatma düzeneğinde yine de dönen bir yayıcı vardı. Daha geniş alanı kapsamak için görüş alanları arasında konum değiştirmek ve ayrı hacimleri birleştirmek gerekti. Mevcut uygulama, sabitlenmiş örneklerle ve sonradan yapılan hesaplamayla çalışıyor. İşlem yükü, canlı örneklerdeki hızlı değişimleri izlemeyi sınırlıyor. Çözünürlük de karşılaştırmada kullanılan konfokal mikroskobun gerisinde kaldı.[1]
