Saha deneyinde, toprakta eskimiş plastiklerin yaşlanması yavaş kaldı
Çevrede önceden eskimiş plastikler, Fransa’da Dijon yakınında toprağa yeniden gömüldükleri 581 gün boyunca iç yapı özelliklerini büyük ölçüde korudu. Araştırmacılar 29 parçayı ikiye ayırdı; birer yarısını karanlıkta saklayarak karşılaştırma yaptı. Bazı yüzeylerde oksidasyon göstergesi düştü. Oksitlenmiş tabakaların ayrılması olası açıklamalar arasında; deney yüzey değişimiyle plastiğin bütünüyle parçalanmasını ayırıyor.
Bilim··Sabah
Yüzeyin altında sınırlı değişim
Tarım topraklarında önceden eskimiş plastikler, yeniden gömüldükleri 581 günün ardından iç yapı özelliklerinin çoğunu korudu. 5 Kasım’da yayımlanan hakemli saha deneyi; film, sert parça ve lif biçimindeki 29 örneği izledi. Kristallik, ısıl kararlılık ve ölçülebilen molekül ağırlıklarının çoğu az değişti. Parçaların önceki çevresel maruziyet süreleri bilinmiyor. Sonuçlar bu nedenle, yeni üretilmiş bir plastik ürünün bütün ömrünü değil, çevrede zaten bulunan parçaların sonraki yaşlanmasını tarif ediyor. Başlangıç koşullarındaki farklılıklar, örnekler arasındaki değişimlerin yorumlanmasını da sınırlıyor.[1]
Karşılaştırma için iki yarı
Araştırmacılar her parçayı ikiye ayırdı. Bir yarısını Fransa’nın Dijon kenti yakınındaki ortak saha alanında yaklaşık on santimetre derine gömdü; diğer yarısını karanlıkta sakladı. Örneklerde polietilen, polipropilen, polistiren ve PET kısaltmasıyla bilinen polietilen tereftalat bulunuyordu. Yeterli malzeme olan örneklerde yüzey kimyası ve biçimi, iç yapı özellikleriyle birlikte karşılaştırıldı. Kullanılan çözme yöntemi polietilen ve polipropilene uygun olmadığından molekül ağırlığı yalnızca polistiren ile PET için ölçüldü. Bütün testler her parçaya uygulanamadı; farklı ölçümlerin kapsadığı örnek grupları bu nedenle aynı değildi.[1]
Azalan oksidasyon göstergesi
Bazı polietilen ve polistiren yüzeylerinde, oksidasyonu ölçen karbonil indeksi düştü. Yazarlar, oksidasyonu yüksek dış tabakaların küçük parçalara ayrılıp uzaklaşmış olabileceğini belirtiyor. Küçük parçacıklar doğrudan izlenmediği için bu mekanizma, ölçülmüş bir parçacık salım hızından ziyade yorum niteliğinde. Çözünerek uzaklaşan ürünler, biyolojik süreçler ve temizleme de etkili olabilir. Yüzey göstergesinin azalması, polimerin bütünüyle ayrıştığını kanıtlamıyor. Araştırma, yüzeydeki değişimle malzemenin iç yapısındaki değişimi ayırıyor; yalnızca oksidasyona bakılarak bir parçanın çevrede ne kadar kaldığının hesaplanmasına karşı uyarıyor.[1]
