Fosil balinanın eğik burnu deniz tabanında avlanmaya işaret ediyor
Peru’da tanımlanan yeni bir cüce ispermeçet balinası türünün kafatası belirgin biçimde asimetrikti; ağır burun bölgesi de aşağı dönüktü. Hakemli fosil araştırması, bu yapının deniz tabanındaki tortullarda av aramaya uygun olduğunu öne sürüyor. Bulgu, bu balina ailesinin geçmişte günümüzdeki akrabalarından farklı beslenme biçimleri geliştirmiş olabileceğine işaret ediyor.
Bilim··Öğle
Peru’nun eski kıyısından bir kafatası
Peru’nun güneyinde bulunan ve yeni tanımlanan Scaphokogia huachafo, cüce ispermeçet balinası ailesinin soyu tükenmiş bir üyesi. Hakemli anatomi araştırmasına konu olan türün kafatasında kemikler belirgin biçimde sol tarafta toplanıyor. Araştırmacılar, aşağı yönelen ağır burun bölgesini deniz tabanına yakın av aramaya uygun bir yapı olarak yorumluyor. Bu yorum, yaşayan akrabalarının derin sulardaki beslenmesinden farklı bir alışkanlığa işaret ediyor.[1], [2]
Kafatası, Peru’nun Sacaco bölgesindeki Aguada de Lomas fosil alanında, Pisco Formasyonu olarak adlandırılan kaya katmanlarından çıkarıldı. Yaklaşık 6,3–5,6 milyon yıllık örneğin kemikleri arasındaki birleşme çizgileri kapanmıştı; bu özellik yetişkin bir hayvana işaret ediyor. Araştırmacılar, çarpık biçimi açıklayabilecek bir ezilme veya gömülme kaynaklı bozulma saptamadı. Bu durum, asimetrinin balinanın yaşarken taşıdığı bir özellik olduğu sonucunu destekliyor.[1]
Aşağı dönük ağır burun
Burun bölgesi aşağı doğru yaklaşık 31 derece eğiliyor. Yoğun kemiğin yanı sıra kemikleşmiş kıkırdak da bu yapıyı güçlendiriyor. Kalın, boruyu andıran burun, türü günümüzdeki cüce ispermeçet balinalarından ayırıyor. Beslenmeye ilişkin yorum yalnızca sağ ve sol tarafların farklılığına dayanmıyor; burnun ağırlığı, yönü ve kafatasının bütün yapısı birlikte değerlendiriliyor. Bu nedenle ailenin bugün yaşayan üyelerinin alışkanlıkları, fosil türün çevresiyle ilişkisini açıklamakta yetersiz kalıyor.[1]
Kafataslarının ve baş duruşunun karşılaştırılması
Kafatasının yaşayan ve soyu tükenmiş dişli balinalar arasındaki yerini belirlemek için 31 hayvan grubu, 37 anatomik işaret üzerinden karşılaştırıldı. Bu gruplar yaşayan ve soyu tükenmiş dişli balinaları içeriyordu. Ayrı bir evrimsel akrabalık çözümlemesinde ise 38 birim, 68 özellik kullanılarak değerlendirildi. Ekip ayrıca aynı cinse ait başka bir fosilin boyun omurlarını inceledi. Böylece başın deniz tabanına doğru nasıl eğilebileceği araştırıldı; yeni türün boyun duruşu doğrudan korunmuş değildi.[1]
Ağır burnun yumuşak tortullara yönelmesi, tabanda yaşayan avlara ulaşmayı kolaylaştırmış olabilir. Araştırmacılar, gönderilen sesin geri dönüşünden nesnelerin yerini belirleme anlamına gelen yankıyla yön bulmanın da avlanmaya yardım etmiş olabileceğini düşünüyor. Ancak ses üreten yumuşak dokular fosilleşmediği için avlanmanın bütün aşamaları anatomiden çıkarılan bir yorum olarak kalıyor. Karşılaştırmalar, günümüzde karşılığı bulunmayan bir kafatası yapısını ortaya koyuyor. En asimetrik hayvanların sıralaması ise kullanılan ölçüte göre değişiyor.[1]
