Tedaviye dirençli depresyon için deneysel beyin uyarımı uygulanan hastalarda belirtilerin değişimi, uyarımın ulaştığı bağlantı yollarıyla ilişkili bulundu. Tek bir hakemli araştırma, kişiye özgü beyin görüntülerini, uyarım modellerini ve düzenli klinik değerlendirmeleri birleştirdi. Doku ölçülerinin ilişkiye etkisi bağlantı yoluna göre değişti. Bu fark, hastaların neden farklı yanıtlar verdiğine ilişkin araştırmaya yeni ayrıntılar ekliyor.
Tedaviye dirençli depresyon hastalarında, belirli beyaz cevher yollarının daha büyük bölümüne ulaşan uyarım, belirtilerde daha fazla düzelmeyle ilişkili bulundu. Tek bir hakemli analiz, dört deneysel araştırmadaki 51 hastayı bir araya getirdi. Hastalara beynin iki yarım küresini bağlayan yapının altındaki subkallozal singulat bölgeye derin beyin uyarımı uygulanmıştı. Araştırmacılar mevcut tedavi kayıtlarıyla görüntüleri inceledi. Yeni bir hedefleme yöntemini sınamak üzere hastalar arasında rastgele bir dağıtım yapılmadı; karşılaştırma var olan veriler üzerinden yürütüldü.[1]
Görüntüler uyarım kapsamıyla doku yapısını ayırdı
Ameliyat öncesinde, suyun beyin dokusundaki hareketini izleyen difüzyon manyetik rezonans görüntüleri alındı. Kişiye özgü uyarım modelleri, 24 hafta boyunca yapılan haftalık değerlendirmelerle birlikte incelendi. Bir ölçü, bağlantı yolunun uyarımla kapsanan bölümünü hesaplıyordu. Fraksiyonel anizotropi adlı diğer ölçü ise suyun yönlü hareketinden dokunun küçük ölçekli yapısına ilişkin dolaylı bilgi sağlıyordu. İki taraftaki orta singulum demetlerinin ve ön beyne uzanan forceps minor yolunun sol bölümünün daha çok uyarılması, daha fazla klinik düzelmeye eşlik etti.[1]
Doku ölçüsünün etkisi bağlantı yoluna göre değişti
Fraksiyonel anizotropi tek başına düzelmeyle anlamlı bir ana ilişki göstermedi. Uyarım kapsamıyla ilişkisi ise bağlantı yoluna göre farklılaştı. Tedavi sırasında ayarlar değiştirildiğinden, erken düzelmenin daha sonraki ayarları etkilemiş olması mümkün. İki merkezden gelen görüntülere resmi bir uyumlaştırma işlemi uygulanmadı; doku ölçümleri de yalnız tedavi öncesinde vardı. Yazarlar, kişiye özgü düzenlemelerin klinikte kullanılmasından önce bulguların tekrarlanmasını istiyor. Bu gözlemsel analizde söz konusu düzenlemelerin hastalar için daha iyi sonuç verip vermediği sınanmadı.[1]
