Yıldız bulma modelleri laboratuvar görüntülerinde aerosol saydı
Hakemli laboratuvar deneyinde, yıldızları bulmak için eğitilmiş modeller yeniden eğitilmeden aerosol görüntülerine uygulandı. Modeller, bir mankenden çıkan tuzlu su parçacıklarını 41 görüntüde elle yapılan sayıma yakın sayıda buldu. Görüntü ayarlarını insan eliyle düzenlemek yine gerekti. Deney, parçacıkların gerçek boyutlarını ya da havadaki hastalık yapıcı canlıların yoğunluğunu ölçmedi; uygulama şimdilik kontrollü görüntüleme koşullarıyla sınırlı.
Bilim··Öğle
Astronomi için eğitilen modeller laboratuvar parçacıklarına uygulandı
Hakemli deneyde yıldızların yerini bulmak için tasarlanan modeller, arka planda başka nesnelerin de bulunduğu laboratuvar görüntülerinde aerosol parçacıklarını saptadı. Astronomik görüntülerle eğitilmiş iki sinir ağı olan MobileUNet ve ELUNet, aerosollere uygulanırken mevcut ağırlıklarını korudu. Araştırmacılar, yapay akciğere bağlı tıbbi mankenin çıkardığı tuzlu su parçacıklarını lazerle aydınlattı. Sürekli bırakılan parçacıklar ve kısa basınçlı püskürmelerden kırk bir görüntü toplandı. Karşılaştırma için bu görüntülerdeki 7.123 parçacık elle işaretlendi.[1]
Görüntü ayarlarından sonra toplam sayılar birbirine yaklaştı
MobileUNet’in bulduğu parçacık sayısı elle sayımın yüzde 99,15’ine, ELUNet’inki yüzde 97,09’una ulaştı. Bu oranlar toplamları karşılaştırıyor; gözden kaçan parçacıklarla yanlış saptamalar sayısal olarak birbirini dengeleyebilir. Araştırmacılar eşleşmeye dayanan başarım ölçülerini de hesapladı. Ağların ağırlıkları değişmese de görüntülerin parlaklık dağılımını düzenleyen ayarlar, sonuçları elle işaretlemeye yaklaştırmak üzere denemelerle uyarlandı. MobileUNet, deneyin hesaplama koşullarında görüntü kümesini ELUNet’ten daha kısa sürede işledi.[1]
Piksel ölçüleri gerçek boyutları belirlemiyor
Görüntüdeki uzunlukları gerçek uzaklıklara bağlayan ölçümleme tamamlanmadığından parçacık boyutları piksel cinsinden verildi. Bu ölçüler gerçek boyut dağılımını veya havadaki parçacık yoğunluğunu belirlemiyor. Sönük parçacıklar arka plan gürültüsünde kaybolabiliyor, üst üste gelenler birleşebiliyor ve hareket izleri birden çok nesne olarak sayılabiliyordu. Deney, insan solunumundan alınan örnekler veya canlı hastalık etkenleri yerine tuzlu suyla parçacık görüntüsü çözümlemesini sınadı. Enfeksiyon riskini ya da belirli bir maskenin sağladığı korumayı ölçmedi.[1]
