PRIMPOL’ün protein bağlantısı duran insan DNA kopyalamasını yeniden başlattı
Araştırmacılar, insan DNA’sının kopyalanmasının hasarla karşılaştıktan sonra nasıl sürdüğünü laboratuvarda yeniden kurdu. PRIMPOL enzimi, DNA’yı açan protein düzeneğine bağlanıp engelin ilerisinde yeni bir başlangıç noktası oluşturdu. Tek bir hakemli çalışmada saflaştırılmış proteinler, yapısal görüntüleme ve seçilmiş insan hücreleri kullanılarak bu bağlantının yeniden başlama ve hasara dayanıklılıktaki görevi belirlendi.
Bilim··Akşam
Hasarlı DNA’nın ilerisinde yeni başlangıç
Araştırmacılar, hasarla karşılaşınca duran insan DNA kopyalamasının yeniden başlamasını laboratuvarda canlandırdı. DNA, hücrenin kalıtsal bilgisini taşıyan molekül. PRIMPOL adlı enzim, hasarlı yerin ötesinde kısa bir parça hazırladı ve kopyalamayı yeniden başlattı. 11 Kasım’da yayımlanan tek bir hakemli çalışmada, kopyalama düzeneği saflaştırılmış insan proteinleriyle yeniden kuruldu. İşlem arkada daha sonra işlenmek üzere kısa bir boşluk bıraktı. Kopyalamanın sürmesi ile başlangıçtaki hasarın giderilmesi bu mekanizmada ayrı işlemler olarak kaldı.[1]
Yeniden başlatan enzimin bağlantısı
Yapısal görüntüleme, PRIMPOL’ün kopyalamadan önce DNA zincirlerini açan protein topluluğuna bağlandığını gösterdi. Enzimin konumu, onu yeniden başlangıç gerektiren zincire yönlendiriyordu. Araştırmacılar bu bağlantıyı bozduğunda yeniden kurulan düzenekte kopyalama başlayamadı. Buna karşın enzim, daha basit bir kalıp üzerinde başlangıç oluşturma yeteneğini korudu. Dolayısıyla bağlantı, enzimin görevini büyük protein düzeneği içinde doğru yerde yürütmesini sağlıyordu. Çalışma enzimin varlığının yanında, nerede tutulduğunun da yeniden başlama açısından önemli olduğunu ortaya koydu.[1]
Seçilmiş hücrelerde hasara dayanıklılık
İncelenen kalıplarda yeni başlangıçların çoğu, engelden itibaren DNA’nın elli yapıtaşından daha kısa uzaklıkta oluştu. Dizinin değiştirilmesi başlangıç yerlerinin dağılımını değiştirdi. Seçilmiş insan hücrelerindeki deneyler, protein bağlantısını sisplatinin oluşturduğu DNA hasarına dayanıklılıkla da ilişkilendirdi. Bu hücreler belirli bir genetik arka plana sahipti. Bulgular tanımlı bir protein düzeneği ve hücre modeli üzerinden hasara dayanma mekanizmasını açıklıyor. Çalışmanın kapsamı, hastalarda sınanmış bir tedaviyi içermiyor.[1]
