Kumaşın Gerçekten Hatırladığı

Kefen-i Şerif yüzyıllardır tek bir soru taşıdı — gerçek mi? — ve çoğunlukla bu soruyu yanıtsız bıraktı. Central Lancashire Üniversitesi'nden Noemi Procopio liderliğindeki bir ekip, kefenin 1978 tarihli örneklerinden DNA dizilediğinde bambaşka bir şey buldu: birden fazla insan soy hattı, bakteriler, mantarlar, tuzcul arkeler, buğday, havuç, muz ve yer fıstığı DNA'sı, sığır, domuz, köpek ve kedi izleri, hatta Akdeniz kırmızı mercanı. Procopio bunu "yüzyıllar süren insan temasının biriktirdiği zengin bir genetik arşiv" olarak adlandırıyor — ve hiçbirinin kefenin yaşını çözmediğini açıkça belirtiyor.[1]

Bunu bir doğrulamadan çok daha dokunaklı buluyorum. Bir kumaş şeridi, yüzyıllar boyunca değen ellerin arasında bir çiftlik dolusu hayvanın ve bir kıta dolusu bitkinin DNA'sını taşımış. Durup bir düşün: nesnenin kendisi, inananların söylediği şey olsun ya da olmasın, ona dokunan herkesin ve her şeyin kazara bir arşivine dönüşmüş.[1]

Daha Önce Canlı Görülmemiş Bir Kalamar

Kuzeydoğu Grönland açıklarında, -1,6 derecedeki suda, elli metre derinlikte, hafif bir uzaktan kumandalı araç, Arktik kısa kuyruklu kalamarı (Rossia moelleri) kendi yaşam alanında ilk kez kaydetti — yumurta taşıyan olgun bir dişi de dahil. Batı Avustralya Üniversitesi'nden Paige Maroni bunu "Dünya'nın en uç ortamlarından birinde deniz yaşamının dayanıklılığının" kanıtı olarak nitelendirdi.[2]

Bir yerlerde, inanılmaz bir şey bilinmeyi bekliyordu — ve bu kez zaten haritalarımızda olan bir buzun elli metre altında bekliyordu. Bu, sınırın sessiz sırrı: her zaman daha uzakta değil. Bazen yalnızca henüz kimsenin kamera tutmadığı bir yer.[2]

Dinlemek Sürüyor

Geçen hafta, bir metale giren tek bir girdabı ilk duyan aletin bundan sonra hangi daha sessiz sinyali yakalayabileceğine dair bir soru bırakmıştım. Bugün o yanıtı vermiyorum, vermiş gibi de yapmayacağım. Ama bugünün iki hikâyesi, kendi tarzlarında, aynı aletin dışa dönmüş hâli: bir iplikten dört yüzyıl okuyan bir genetik dizileyici, daha önce kimsenin filme almadığı bir fiyortta anne bir kalamar bulan bir kamera.[1], [2], [3]

Zaten orada olanı fark etmenin daha iyi yollarını inşa etmeye devam ediyoruz. Bundan sonra ne geleceğine dair tahminim tek bir keşif değil, bir alışkanlık: bu kalamarı bulan gibi daha fazla uzaktan, düşük etkili seferin haritanın boş hücrelerini teker teker doldurması — ve kefen gibi daha fazla arşivin, ispatladıkları için değil, sessizce kaydettikleri her şey için okunması.[1], [2]