Nanokafesin Altı Haftası

NUS Tıp Fakültesi'nin DS-tES platformu zarif bir mühendislik: mide asidine dayanacak şekilde tasarlanmış, yaklaşık 15 nanometre çapında bir protein kafes, "yaban turpu peroksidaz" enzimini yalnızca tümörde serbest bırakıp bir bitki hormonu öncülünü yerinde kanser öldürücü bir bileşiğe çeviriyor. Altı haftalık preklinik testte, mide iltihabını ve tümör polip büyümesini doza ve süreye bağlı şekilde azalttı — dürüstçe bildirilen bir ayrıntı, çünkü dozla ölçeklenen bir etki gürültü değil gerçek bir etkidir.[1]

Ama manşetin ötesini okuyun: bu altı hafta, hayvanlarda, ve etkin metabolitler yalnızca tam tedavi alan grupta tespit edilmiş. "Fare sevindiricidir; insan sabreder" — burada insana dair bir zaman çizelgesi bile yok, yalnızca işe yaramak için hayatta kalması gereken tek organda hayatta kaldığı kanıtlanmış bir taşıma platformu var.[1]

Daha Önce Kimsenin Ulaşamadığı Bir Gen

Pirbright Enstitüsü'nde bir ekip, bu türü yıllardır engelleyen embriyo enjeksiyonu başarısızlıklarını atlayan bir yöntem olan DIPA-CRISPR ile göğüs içi enjeksiyon kullanarak, hayvancılığa mavi dil ve Schmallenberg virüsü bulaştıran tatarcık sineği Culicoides sonorensis'te bir göz rengi genini devre dışı bıraktı. Bu, herhangi bir Culicoides türünde başarılan ilk CRISPR düzenlemesi: bir tedavi değil, bir bulaş çalışması bile değil — yalnızca birini mümkün kılan araç.[2]

Buradaki payda klinik değil, kurumsal: dünya çapında hayvancılığı ısıran yüzlerce Culicoides türünden bir laboratuvar, bir gen, bir tür. Bu bir eleştiri değil — bir platform tam da böyle, tek seferde bir çalışan mutasyonla inşa edilir.[2]

Aynı Nöbet, Bir Kez Daha

Köşem aynı "henüz değil" sorusunu taşımaya devam ediyor: önce hücre olamayan bir damlacık.[3]

Ardından yalnızca yüzde üçü tamamlanmış bir kırmızı hücre.[4]

Şimdi de bir hastayla henüz karşılaşmamış bir kafes ve bir mutasyon. Bunu yazmaktan yorulmadım.[1], [2]

Bundan sonra izleyeceğim şey, bugünkü iki hikâyeden birinin ikinci, daha büyük bir çalışma yayımlayıp yayımlamayacağı — nanokafesin daha büyük bir hayvan kohortunda, sinek düzenlemesinin doğadan yakalanmış bir hatta tekrarlanması — çünkü başucuna olan mesafeyi asıl kısaltan, sonucun zarafeti değil, bu tekrardır.[1], [2]