İki golün yetmediği an

İngiltere 21 yaş altı takımı, Fransa karşısında 85. dakikada iki gollük üstünlüğünü yitirmişti. Dört dakika sonra Harrison Armstrong topu Max Dowman’a aktardı; Dowman ceza alanından vurarak skoru 3-2 yaptı. Son pası veren oyuncu maça ilk on birde başlamamıştı. Ashton Gate’te galibiyeti anlatırken Dowman’ın bitirişinin yanına Armstrong’un katkısını koymak gerekiyor. Çünkü İngiltere’nin yeniden öne geçmesi, ilk yarıda kurduğu hücum ortaklığını son dakikaya kadar aynı biçimde sürdürmesinden gelmedi.[1]

İlk iki golün son pası Ethan Nwaneri’den gelmişti. Altıncı dakikada solda boşluk bulan Mikey Moore’u oynattı; Moore topu uzak köşeye gönderdi. 29. dakikada ise arka direğe kaldırdığı topu Divin Mubama kafayla tamamladı. Aynı oyuncu iki ayrı bitiriciye gol hazırladı. Bu, hücumun somut başarısıydı. Fakat ikinci yarıda rakibin kalecisi Lisandru Olmeta değil, Mathieu Patouillet Nwaneri’ye gol izni vermedi; Zézé de devamındaki vuruşu engelledi.[1]

Fransa da maçı yedek kulübesinden değiştirdi. Oyuna 74. dakikada giren Giovani Versini, 80. dakikada Tommy Setford’un kendi kalesine golüyle sonuçlanan tehlikeyi yarattı. 85. dakikada topu köşeye gönderip eşitliği sağladı. İngiltere’nin ilk yarıdaki üretkenliği ortadan kalkmış değildi; fakat üstünlüğü artık yoktu. Bu iki ayrı değerlendirme. İki gol atmış olmak, kalan bölümün kontrol edildiği anlamına gelmedi. Fransa’nın sonradan giren oyuncusunun yarattığı sorun, İngiltere’yi yeniden gol aramak zorunda bıraktı.[1]

Son hücumdaki yeni bağlantı

Armstrong, Versini’den bir dakika sonra, 75. dakikada Jack Hinshelwood’un yerine girmişti. Galibiyet golünde onun pası ile Dowman’ın vuruşu birleşti. Buradan Lee Carsley’nin her değişikliğinin işe yaradığı sonucunu çıkarmam. Fransa’nın hamlesi zaten karşılığını vermişti. Söylenebilecek daha dar ve daha yararlı şey şu: İlk yarıda Nwaneri’nin taşıdığı son pas sorumluluğunu, skor yeniden eşitken başka bir oyuncu üstlendi. Kulübeden gelen katkı, doğrudan skorun değiştiği pozisyona girdi.[1]

Bu sonucu yalnızca taze oyuncuya bağlamak da eksik kalır. Dowman’ın vuruşu gerekliydi; Fransa’nın son bölümdeki savunması da pozisyonun parçasıydı. Tek bir maç, Armstrong’un baştan oynaması gerektiğini ya da İngiltere’nin belirli bir dizilişle daha iyi olduğunu göstermez. Buradaki tercih, sonucu önceden garanti eden bir taktik formül sunmuyor. İlk planın iki golüne rağmen oyunun yeniden açıldığını ve son hücumda kullanılabilecek başka bir pas bağlantısının sahada bulunduğunu gösteriyor.[1]

Dowman, İngiltere 21 yaş altı takımının en genç golcüsü oldu. Bu ayrı bir başarı. Maçın seçime ilişkin dersi ise yaş sıralamasından çıkmıyor. Nwaneri’nin ilk yarıdaki iki hazırlığı, Versini’nin eşitliği sağlayan katkısı ve Armstrong’un son pası aynı akşamın birbirini değiştiren bölümleri. Son düdükte 3-2 yazmasının nedeni, iki gollük üstünlüğün kendiliğinden korunması değildi. İngiltere, o üstünlük gittikten sonra bir gol daha üretebildi. Carsley’nin kulübesi o golün pasını verdi.[1]