Dakikanın paydası
Bir klinik not asistanının kazandırdığı dakika, neyin başına hesaplandığı bilinmeden hastaneler arasında karşılaştırılamaz. Not başına süre, hekim başına günlük süre ve mesai dışındaki süre ayrı sorulara yanıt verir. Yeni derlemenin bence en yararlı bulgusu, bu ayrımı ölçümün merkezine taşıması. Amama Mahmood ve arkadaşlarının 10 Kasım tarihli ön baskısı, gerçek hasta bakımındaki 54 çalışmada 40 ölçütün 96 farklı biçimde tanımlandığını buluyor. Böyle bir çeşitlilik, aynı teknoloji hakkındaki sonuçların neden birbirine eklenemediğini açıklayabilir. Tek tek olumlu bulguları reddetmeden, toplam kanıtın hangi ortak birime dayanacağını sormak gerekiyor.[1]
Hasta sayısı arttığında not başına süre azalırken günlük toplam süre artabilir. İki sonuç da doğru olabilir; hastanenin hangi soruyu sorduğu değişmiştir. Derleme bu örneği, elektronik sağlık kaydından otomatik çıkarılan bir ölçümün bile kendiliğinden karşılaştırılabilir olmadığını anlatmak için kullanıyor. Benim çıkardığım sonuç şu: payda ve zaman aralığı, sonucun ayrılmaz parçası olmalı. Bununla birlikte kurumlar arasındaki iş akışları ve hasta bileşimi de gerçek farklılıklar yaratabilir. Bütün uyuşmazlığı hesaplama biçimine bağlamak, verinin izin verdiğinden daha güçlü bir açıklama olur.[1]
Kullanımın görünmeyen etkisi
Bu sorun, aracı kimin kullanmaya devam ettiğine bakıldığında büyüyor. Yalnızca 15 çalışma hem belge hazırlama verimliliğini hem benimsenme veya kullanım düzeyini bildiriyor. Derlemeye göre 21 çalışma, hekimlerin veya notların ne kadarında araç kullanıldığını açıklamadan süre değişimi veriyor. Yararlı bulmayanların kullanmayı bırakması, geride kalan kullanıcıların ortalamasını yükseltebilir. Bu nedenle bir hastanenin hekim başına sonucu ile yalnızca devam eden kullanıcıların sonucu aynı etkiyi anlatmaz. Derleme, kullanımın çıktıyla birlikte raporlanmasını istemek için somut bir gerekçe sunuyor; mevcut çalışmalardaki bütün kazançların bu seçilimden kaynaklandığını hesaplamıyor.[1]
Not uzunluğu da kolayca yanlış yönde okunabilecek bir ölçüt. Daha uzun not, eksik ayrıntıların tamamlanmasını da gereksiz tekrarları da yansıtabilir. Metin hacmini otomatik sayabilmek, hangi yorumun doğru olduğunu söylemez. Burada araştırmacıların önerdiği klinik açıdan önemli hata ve atlamaların doğrudan denetimi değerli. Aynı notta zaman ve doğruluk birlikte ölçüldüğünde, kazanılan dakikanın yanında hangi düzeltme işinin kaldığı da görülebilir. Bu, belirli bir ürünün hatalı olduğuna dair karar vermiyor; değerlendirmede hangi ikinci sonucun eksik kaldığını belirliyor.[1]
Güvenlik için ayrı soru
Ölçümün dağılımı bu ayrımı acil kılıyor: 54 çalışmanın 44’ü zaman ve verimliliği ele alırken güvenlik ve klinik sonuçlar yalnızca 2 çalışmada yer alıyor. Üç rastgele kontrollü çalışma da 3–4 ay sürüyor. Rastgele atama bazı karşılaştırma sorunlarını azaltabilir; hekim kullandığı aracı bildiğinde beklentinin öz bildirime etkisini ortadan kaldırmaz. Bu yüzden daha güçlü tasarımın hangi sonuca harcandığı önemli. İş yükü anketindeki iyileşmeyi hastaya ilişkin güvenlik sonucu gibi okumak için bu derleme bir dayanak sağlamıyor. Zaman kazancı ile güvenlik ayrı ölçüldüğünde ikisinin birlikte değerlendirilmesi mümkün.[1]
Derlemenin kendisine de aynı ölçülülükle yaklaşmak gerekiyor. Sabit tarama tarihi daha yeni deneyleri dışarıda bırakıyor; sayımlar çalışma büyüklüğü veya kalitesiyle ağırlıklandırılmıyor. Dolayısıyla çalışmaların ortak tedavi etkisini hesaplayan bir meta-analiz okumuyoruz. Benim bu haritadan çıkardığım öncelik, ortak paydası tanımlı bir zaman ölçümünü kullanım oranıyla ve doğrudan not doğruluğu denetimiyle eşlemek. Böyle bir raporlama, daha hızlı yazılan notun bakım zincirinde hangi işi kolaylaştırdığını ve hangi işi sonraki okuyucuya bıraktığını sorgulamaya elverişli olur. Aracın yararını anlamak, kazanılan dakikanın yanına bu soruları koymayı gerektiriyor. Uygun hekimlerin tamamında süre kazancı korunur ve denetlenen hata ile atlamalar sabit kalırsa, bu birliktelik kurum için daha anlaşılır bir sonuç sağlar.[1]