Sapmanın peşinden gitmek
Sekizinci pipet kanalında bir sorun varmış gibi görünüyordu. Google’ın VERID çalışmasında bir eylemci, dört boya stokunu standartlaştırırken bu kanalda diğerlerinden daha düşük absorbans ölçtü. Aynı düzeneği yeniden çalıştırmak, düşük sonucu yeniden üretmeye yetebilirdi. Araştırmacıların anlattığı tanı deneyinde ise karıştırma işi başka kanallara aktarıldı. Sekizinci kanal normale dönerken düşük sonuç birinci kanala taşındı. Şüpheli parçanın adı değişmişti; aynı kalan, o parçanın protokolde üstlendiği görevdi. Bu ayrım, robotun bir sıvıyı taşıyabilmesiyle deneyin ne ölçtüğünü anlayabilmesi arasındaki mesafeyi gösteriyor.[1]
İlk düzenlemede yedi kanal haznedeki yoğun boyayı karıştırıyor, sekizinci kanal kuru kalıyordu. Ters düzenlemede bu kez birinci kanal kuru bırakıldı. Kuru uçlarla yapılan kontrol, kanallar arasında benzer aktarım gösterdi. Araştırmacıların açıklaması, karıştırmada uçların iç duvarlarına bulaşan boyanın sonraki kuyuya taşınması. Dolayısıyla düşük görünen kanalın az sıvı çekmesi yerine, diğer kanalların fazladan boya taşıması ölçümü açıklıyordu. Müdahale, iki açıklamayı farklı sonuçlar bekledikleri bir düzeneğe soktu. Aynı hatayı daha çok tekrarlamak böyle bir ayrım sağlamazdı.[1]
Deneyin belleği
VERID’in katkısı bu karşılaştırmayı yapılabilir tutan deney belleğinde. PyLabRobot üzerine kurulan kalıcı dijital ikiz, kapların geometrisini, sıvı hacimlerini ve pipet uçlarının durumunu ayrı komutlar boyunca koruyor. Bir işlem kesildiğinde hangi kuyunun hazırlanmış olduğu kaybolmuyor. Video, cihaz çıktısı ve komut kaydı ortak zaman çizelgesine bağlanıyor. Araştırmacı, video ve komut dökümlerini karşılaştırarak bir ölçümün hangi fiziksel işlemlerden sonra ortaya çıktığını izleyebiliyor. Bu izlenebilirlik, protokolün çalışmış olmasını ölçümün doğru olduğuyla eşitlemeden, sapmayı sınanabilir bir soruya dönüştürüyor.[1]
Benzetimin sınırı da burada belirginleşiyor. Sistem, sekiz ucun dar bir hazneye sığmadığını komut yürütülmeden yakaladı; fakat uç duvarında kalan boyanın etkisi fiziksel tanı deneyleriyle bulundu. Dijital ikiz, temsil ettiği geometri ve hacim kurallarını denetleyebiliyor. Temsil edilmeyen sıvı davranışlarının doğru açıklamasını baştan garanti etmiyor. Bu nedenle izlenebilirliğin değeri, benzetimin bilmediği etkileri de araştırmaya açmasında. Kanalların ters çevrilmesi yerel bir mekanizma için kanıtı güçlendiriyor; bütün laboratuvar hatalarının aynı yolla çözüldüğünü göstermiyor.[1]
Boyadan biyolojiye kalan mesafe
Çalışmanın üç örneği boya ve saf suyla yapıldı. Bunlar hızlı, ucuz ve ölçülebilir bir fiziksel sınama sağlıyor; hücre kültüründeki biyolojik çeşitliliği veya yeni bir molekülün yararını doğrudan sınamıyor. İlk örnekte hatanın bulunması için insan operatör video görüntüsünü inceledi. Kullanılan eylemci da Gemini 4 Argon’un iç önizleme sürümüydü. Google bağlantılı yazarların yayımladığı teknik metin bu aşamada bir ön baskı. Bu koşullar, gözlenen protokol düzeltmesini değersiz kılmıyor; sonucun hangi insan yardımı, model ve çalışma alanı içinde elde edildiğini belirliyor.[1]
Benim için en öğretici sonuç, kusurlu görünen kanalın adının değişmesi. Tekrarlanabilir bir sapma, düzenek aynı kaldığı sürece güvenilir biçimde yanlış da olabilir. Buradaki kontrollü değişiklik, sonucu üreten işlemi parçadan ayırıyor. Yine de donanıma özgü başka bir etkileşim olasılığını tümüyle dışlamak için farklı uçlar ve başka bir çalışma alanında aynı karşılaştırma gerekir. Biyolojik deneylere geçişte de son ölçümün kendi doğrulaması ayrı bir iş. Araştırmacının elindeki güçlü başlangıç, her şeyi bilen bir laboratuvar değil; hatanın hangi işlemle birlikte yer değiştirdiğini sorabilen bir deney düzeni.[1]