Bir kez açılan araç

Johns Hopkins’te bir hekim, altı ay boyunca yapay zekâ ile not tutma aracını yalnızca bir muayenede açmış olsa bile araştırmanın benimseme hesabına giriyor. Aynı hekimin aracı sonraki muayenelerde kullanmaması bu ilk sayacı değiştirmiyor. Tej D. Azad ve çalışma arkadaşlarının 2901 klinisyeni izleyen araştırmasını bu nedenle iki ayrı paydadan okumak gerekiyor. Biri araca dokunan hekimleri, diğeri aracın kullanıldığı uygun muayeneleri sayıyor. Benim için bulgunun ağırlığı, tek bir yaygınlaşma yüzdesi vermek yerine bu ayrımı görünür kılmasında. Bir hastanenin erişim açmasıyla aracın günlük işe yerleşmesi arasındaki mesafeyi ancak böyle görebiliyoruz.[1]

Toplum tabanlı dahiliyede 195 klinisyenin 130’u aracı en az bir kez denemiş; akademik genel cerrahide 77 klinisyenin 12’si. Bu sayılar farklı çalışma ortamlarının aynı yazılımla kurduğu ilişkinin eşit olmadığını anlatıyor. Fakat cerrahların daha az yarar gördüğünü ölçmüyor. Bir kez denemenin bile önünde hasta izni, görüşmenin biçimi, eğitim ve alışkanlık gibi farklı kapılar var. Araştırma, uygun ayaktan muayenesi olanları kapsıyor; acil servis, yatan hasta ve yalnızca işlem yapılan görüşmeler paydanın dışında. Dolayısıyla bu oranı bütün hastane faaliyetlerine taşıyan bir cümle, araştırmanın tanımladığı topluluğu genişletmiş olur. Sayının ait olduğu iş akışı da sonuç kadar haber değeri taşıyor.[1]

Devam eden ve kopan ilişkiler

İkinci sayaç daha farklı bir hareketi yakalıyor. Bazı toplum tabanlı hekim ve ileri uygulayıcı gruplarında aylık uygun muayenelerin araçla yapılan bölümünün ortancası dönem sonunda yaklaşık yüzde 80–90’a çıkıyor. Araştırmacılar ayrıca yavaş ve sürekli artış, erken başlayıp bırakma, geçici deneme ve geç başlama seyirlerini ayırıyor. Bu ayrım, ilk katılımla biten bir başarı anlatısını zorlaştırıyor: aracı deneyen kişinin bırakması da geç başlayan birinin düzenli kullanması da mümkün. Altı aylık toplam kullanıcı sayısı bu hareketleri aynı torbaya koyar. Bir uygulama yöneticisinin yalnızca ilk denemeyi sayması, nerede devamlılık kurulduğunu ve nerede ilişkinin koptuğunu gizleyebilir.[1]

Bu seyirleri hekimlerin sabit karakterleri gibi okumaya da mesafeliyim. Araştırmacılar aylık kullanımları ölçekleyip örüntüler halinde grupluyor; sonuçlar doğrulanmış davranış kişilikleri değil. Daha çok kullanım, not hazırlamaya uygun görüşmelerin bu gruplarda toplanmasıyla ilişkili olabilir. Aynı örüntünün başka açıklaması, yerel eğitim veya meslektaş desteğinin farklı olmasıdır. Çalışma bu etkenleri ayıracak nedensel düzenek kurmuyor. Zaten erişim isteğe bağlı, kullanıma bağlı teşvik yok ve kişiye özel yerinde destek verilmemiş. Bu koşulların varlığını bilmek, düşük kullanımı doğrudan isteksizliğe bağlamaktan daha açıklayıcı. Bir grubun neden bıraktığını kullanım çizgisinin kendisi söylemiyor.[1]

Hastanın notuna giden yol

Hastanın karşısında üretilen notun ne kadar doğru olduğu ise bu iki sayacın dışında. Kullanım günlükleri aracın açıldığını söylüyor; metnin güvenli, düzenlemesi kolay veya hekime zaman kazandıran bir metin olduğunu söylemiyor. Çalışma da hasta yararı, not kalitesi ve verimliliği ölçmediğini açıkça belirtiyor. Yüksek kullanımın yarara işaret ettiği düşünülebilir, ancak iş akışına yerleşme ile iyi klinik sonuç aynı ölçüm değil. Bu yüzden ben burada hasta güvenliği hakkında bir sıralama çıkarmıyorum. Araştırmanın daha dar katkısı, yarar gösteren başka çalışmaların sonuçlarının kurum içindeki hangi kişilere ve görüşmelere ulaşabileceğini düşünmek için gerekli kullanım paydasını sağlaması.[1]

Bir sonraki anlamlı karşılaştırmayı, aynı hekimin kullanım sıklığıyla not düzeltme yükünün ve hasta deneyiminin birlikte izlenmesinde görüyorum. Bu benim yöntem önerim; eldeki altı aylık araştırmanın tamamladığı bir sınama değil. Aracı bırakmış kişilerle görüşmek de düşük kullanımın kayıp fırsat mı, uygun bir tercih mi olduğunu ayırmaya yardımcı olabilir. Tek kurumun bulgusunu başka bir hastaneye taşımadan önce oradaki uygun muayenenin tanımını yeniden kurmak gerekir. En çok kullanıcıya ulaşan uygulamayı tek başına kazanan ilan etmek yerine, hangi görüşmede hangi işi kolaylaştırdığını göstermek daha yararlı. Hastanın ve hekimin yükünü anlamak, erişim düğmesini açtıktan sonra başlayan ayrı bir araştırma sorusu.[1]