Vuruşun iş bölümü

Factory Floor’un yeni kadrosunda iki ayrı vurmalı çalgı görevi var. Gabe Gurnsey davul, vurmalı çalgılar ve elektronik sesleri üstleniyor; Joe Ward ek vurmalı çalgılar çalıyor. Nik Colk Void’in modüler sentezleyicisi ve vokali bu kadroyu tamamlıyor. One Trip duyurusunda asıl dikkatimi çeken, on yıllık albüm aralığından önce bu iş bölümü. Üç kişilik kadro, ritmi tek bir davulcunun çevresinde düşünmek yerine birden fazla müzisyenin paylaştığı bir alan olarak ele alma olanağı veriyor.[1]

Bu kadro değişikliğinden daha yoğun ya da daha iyi bir müzik sonucu çıkarmıyorum. Ek vurmalı çalgı, aynı vuruşu kalınlaştırmak için de birbirine cevap veren ayrı çizgiler kurmak için de kullanılabilir. Düzenleme bakımından soru, kaç kişinin çaldığından çok hangi sesin hangi aralığı bıraktığı. Gurnsey’nin elektronik sesleriyle Void’in sentezleyicisi de düşünüldüğünde, Ward’ın katkısını yalnızca ses sayısındaki artışla ölçmek dar bir yaklaşım olur. Buradaki iş bölümü, ritmik katmanların birbirini nasıl tamamladığını dinlemeyi anlamlı kılıyor.[1]

İkiliden albüm sırasına

Yayımlanan ikili, Continuation ile One Trip. Duyuruda ilki geniş ve coşkulu, ikincisi daha karanlık ve dans odaklı bir parça olarak tanımlanıyor. Bunlar grubun sunduğu nitelemeler; benim dinleme izlenimlerim değil. Albüm sırası ise başka bir somut karşılaştırma sağlıyor: Continuation açılışta, One Trip dördüncü sırada. Aralarında Big Brain ve DruuuuM var. İki parçayı bir tekli yayında yan yana sunmak, albümde arka arkaya çaldıkları anlamına gelmiyor.[1]

Benim için bu aralık, albümü iki karşıt parçaya indirgememek için bir neden. On parçalık sıra, tek tek şarkılara verilen sıfatlardan daha uzun bir düzen kuruyor. Phantasy Sound sayısal albüm için 27 Kasım’ı, plak için 4 Aralık’ı açıkladı; bugün yayımlanan iki parçayla bütün albümün biçimi ayrı ölçekler. Factory Floor’a yönelteceğim müzikal soru da bu iki ölçekte aynı: ortak ritmik alan bir parçada nasıl bölüşülüyor, parça sırası bu bölüşümü dinleme biçimini nasıl değiştiriyor? Kadro ve sıra, dönüş hikâyesini somut müzik sorularına açıyor.[1]