Bir parçanın hareketini değiştirmek

Giant Steps’i balada çevirmek, bir anma albümünün seçebileceği somut bir müdahale. Miguel Atwood-Ferguson’un 30 Ekim’de yayımlanan ANANTA: Spirit Of Coltrane albümünün açıklaması, parçayı tam böyle tanımlıyor: yüksek hızlı bir gösteri alanından daha yavaş bir biçime geçiş. John Coltrane’in doğumunun yüzüncü yılında, tanıdık eserin adını korurken onun taşıdığı hareket duygusunu değiştiren bir tercih var. Benim için buradaki ilgi çekici nokta, saygının düzenlemeye ne kadar alan açtığı.[1]

Giant Steps için bu tempo tercihi, yorumcunun önüne başka bir ağırlık dağılımı koyabilir: hızla geçilen hareketler yerine uzayan seslerin ve aralıkların nasıl taşındığı öne çıkabilir. Bu, yayım açıklamasından hareketle kurduğum bir yorum. Yavaşlığın yalnızca kişisel bir anlatım tercihi olması da mümkün. Yine de albüm, bağlılığı bütün parçaları aynı biçimde koruyarak ifade etmiyor; hangi eserde neyin değiştirildiğini adlandırıyor.[1]

Naima için seçilen yol başka. Yayım açıklaması, özgün armoniden ve duygu dünyasından izlerin korunduğu yeni bir biçim tarif ediyor. A Love Supreme’in Resolution bölümü, Central Park West ve My Favorite Things ise özgün biçimlerine görece yakın tutulmuş. Böylece aynı albümde tanınabilirliği sağlayan dayanak değişiyor: bir eserde biçim, diğerinde armonik iz, Giant Steps’te ise yeni tempoda sürdürülen eser kimliği. Bu ayrımlar, anmayı tek bir ses rengine indirgemekten daha açıklayıcı.[1]

Eserin yanındaki müzisyenler

ANANTA’nın kadrosu albüm genelinde 21 müzisyene uzanıyor; katılım parçadan parçaya değişiyor. Naima’da Brandee Younger ile Joel Ross, Giant Steps’te Shabaka Hutchings ile Ross yer alıyor. After The Rain’de Jeff Parker ile Elena Pinderhughes bulunuyor. Bu dağılım, repertuvarın yalnızca eser seçimiyle kurulmadığını hatırlatıyor. Aynı başlığı hangi yorumcuların birlikte taşıdığı da düzenleme kararının bir parçası.[1]

Şair aja monet’nin özgün eseri a force da bu çerçevede yer alıyor. Sekiz başlıklı program, eski eserlerin yeniden yorumlanmasının yanına yeni bir katkı koyuyor. Coltrane’i anmak böylece yalnızca hangi parçaların yeniden çalındığı sorusuna bağlanmıyor; programda yeni bir esere nasıl yer açıldığı da önem kazanıyor. Bu seçimin değeri, ünlü isimlerin sayısından çok, repertuvar içindeki işlevinde aranmalı.[1]

Impulse! etiketi, projeyi Coltrane’in kendi yayım geçmişiyle de buluşturuyor. Ama benim bu albümde odaklandığım bağ, parça parça kurulan yorum ilişkisi: Giant Steps’te tempo, Naima’da korunan armonik izler, başka eserlerde özgün biçime yakınlık. ANANTA’nın düşünmeye değer önerisi burada. Bir besteciye ayrılan alan, onun eserlerine verilen farklı hareket olanaklarıyla genişliyor.[1]