Her çalgının başında başka biri
Noah Lennox, Sinister Grift’te gitarı, bası, klavyeyi ve davulu büyük ölçüde kendisi çaldı. Sahneye çıkınca bu üst üste kaydedilmiş partilerin aynı anda çalınması gerekti. Panda Bear topluluğunda Lennox’un elinde gitar, önünde mikrofon var. Tim Koh bası, Rivka Ravede ses örnekleyicisini, Maria Reis klavye ile vurmalıları, Tomé Silva davulu üstleniyor. Dördü de geri vokal yapıyor. Bu dağılım, yeni canlı albümün müzikal başlangıç noktası.[1]
Çok katmanlı bir stüdyo çalışmasında aynı müzisyen, bir partiyi bitirip ötekine geçebilir. Beş kişilik toplulukta her parti bir başkasının zamanına bağlanır. Basın ve davulun birbirine yer açması, klavyenin vokale verdiği aralık, düzenlemenin ortak işi haline gelir. Buradaki somut değişim, Lennox’un şarkılarındaki görevlerin başka müzisyenlere dağıtılması. Aynı bestelerin birlikte çalınabilir bir biçim kazanması, bu kadro kararının asıl değeri.[1]
pb band live 25 at power station, bu kadroyu New York’taki Power Station stüdyosunda bir araya getiriyor. Oturum, Sinister Grift turnesinin Birleşik Krallık ve Avrupa ayağından sonra, 2025 sonbaharında yapıldı. Albümün yapımcısı Josh “Deakin” Dibb, Sinister Grift’in de ortak yapımcısıydı. Yayımlanan Take Pills yorumu, 17 parçalık çalışmanın ilk örneği; Domino çıkış gününü 11 Aralık olarak açıkladı.[1]
Aynı kadroyla eski şarkılara dönüş
Şarkı listesi yeni albümün sınırında durmuyor. Ferry Lady, Ends Meet ve Praise, Sinister Grift’ten geliyor. Take Pills, 2007 tarihli Person Pitch’e uzanıyor; Tomboy’un başlık şarkısı ile Slow Motion aynı oturumda yer alıyor. Bu seçim, turne kadrosunu tek bir albümün hizmetinden çıkarıp farklı dönemlerin şarkılarını taşıyan bir topluluk olarak düşünmeye olanak veriyor.[1]
Daha az dolaşıma giren parçalar da bu işin içinde. Song for Ariel, sonradan Animal Collective’in Guys Eyes’ına dönüştü. Boneless, The Notwist’le bağlantılı bir yeniden yorum. Shepard Tone ile The Preakness ise kısa albümlerden geliyor. Bunların aynı kadroya verilmesi, eski parçalar arasında yeni bir çalgısal yakınlık kurabilir. Öte yandan seçimin nedeni, yalnızca turnede zaten çalışılmış bir programı korumak da olabilir.[1]
Dinleyici açısından albümün ilginç yanı, bu farklı kökenlere aynı çalgı dağılımıyla yaklaşması. Bir kişinin tek tek kurduğu partiler, başka seslerin ve ellerin sorumluluğuna giriyor. Sinister Grift’in sahne gereksinimiyle başlayan kadro, Person Pitch’ten Buoys’a uzanan şarkılar için de ortak bir çalma düzeni sunuyor. Panda Bear kataloğunu yeniden okumak için elle tutulur bir başlangıç bu: önce eser, ardından onu aynı anda çalan insanlar.[1]