Konseri kaydetmek yerine

Young And Dumb’ın başında yalnız bir İspanyol gitarı var. Tracey Thorn, bu açılışı Fuse’dan uzaklaştıklarını hemen duyurmak için seçtiklerini anlatıyor. Everything But The Girl’ün yeni albümü Blue Reservoir’a giriş böyle kuruluyor: önce sesin çevresindeki eşlik değişiyor. Ben Watt’ın folk, caz ve Brezilya müziğine yaptığı gönderme, bu tercihin grubun erken dönemine uzanan bir düzenleme dili olduğunu açıklıyor. Albümün bütünü henüz dinleyiciye açılmadan, duyurulan yönü somutlaştıran şey bu ilk şarkı ve müzisyenlerin tarif ettiği kadro.[1]

Moth Club’daki çalışma gitar ve ses üzerine kurulmuş; kontrbas, davul ve vurmalı çalgılar bu çekirdeğe eklenmiş. Thorn ve Watt, önce iki konser planlamış, ardından yaklaşık 30 gösteriye ulaşmış. Burada dikkate değer karar, dinleyicilerin önerdiği konser kaydını yapmamak. İkili, konseri salonda bırakıp aynı çalışma biçiminden yeni eserler yazmayı seçmiş. Böylece sahnedeki yalınlık, arşive alınan bir yorumdan yeni bestelerin başlangıç koşuluna dönüşüyor.[1]

Benim için bu kararın değeri, konserin tanıdık şarkılarıyla yeni albümün görevini birbirinden ayırmasında. Bir canlı albüm, o akşamki repertuvarı ve yorumu saklar. Yeni şarkı yazmak ise gitarla sesin aynı yakınlığı farklı sözleri ve ezgileri taşırken sürdürüp sürdüremediğini sorar. Thorn’un anlattığı yöntem, Blue Reservoir’ı yalnızca eski şarkıların küçük salon sürümü olarak okumayı güçleştiriyor. Yazımın kendisi yeniden açılmış.[1]

Scala’nın değişen eşliği

Bu ayrım Scala’da daha elle tutulur hale geliyor. Thorn, gençlik yıllarına ve 19. doğum gününe uzanan sözleri bırakmak istemediklerini, ilk müzik işlemeyince Watt’ın yeni bir müzik yazdığını söylüyor. Watt ortaya çıkan havayı küçük bir gece kulübündeki toplulukla ilişkilendiriyor. Burada geçmiş, eski kaydın aynısını yeniden çalmak yoluyla dönmüyor; korunmaya değer bulunan sözlere yeni eşlik aranıyor. Şarkının biçimi, anının taşınma yolunu değiştiriyor.[1]

Küçük salonun bu değişimi kolaylaştırmış olabileceğini düşünüyorum. Watt, yakın dinleyici karşısında güçlü dans vuruşlarının araya bir duvar koyabildiğini, küçük topluluk seslerinin ise işe yaradığını anlatıyor. Bunun yanında daha basit bir açıklama da var: İkilinin eski folk ve caz ilgisine dönme isteği, salonun ölçüsünden bağımsız olarak da belirleyici olmuş olabilir. Konser deneyimi ile kişisel beğeni aynı yönde buluşuyor; tek neden ilan etmek müzisyenlerin anlattığından fazlasını söylemek olur.[1]

Forward’ın ilerleme çağrısı, Scala’nın geçmişe dönüşü ve Young And Dumb’ın bugünde gençlik enerjisi araması aynı albüm içinde duruyor. Thorn bunları zamanla kurulan gerilim olarak tarif ediyor. Yeni repertuvarın ilginç yanı da burada: Erken dönemin çalgılarına dönmek, eski sözleri ve eski programı zorunlu kılmıyor. Moth Club deneyiminden alınan asıl karar, gitarın yanına hangi tanıdık şarkının konacağı değil, o gitarla hangi yeni şarkının yazılacağı.[1]