İki Rakip, Tek Fotoğraf
Bir kefede Rubio ile Wang Yi 'büyük farkları' yönetmeyi ve Şi'nin eylül ziyaretini konuştu; öbür kefede Second Thomas Shoal'da yaralanan Filipinli denizci ve Filipinler'e çıkarılan finansman duruyor. Bir zirveyi, söylediği kadar söylemediğiyle de okumak gerekir: taraflar sorunu çözmüyor, yönetiyor.[1]
Bir zirve bir fotoğraf ve bir açıklama üretir; denge üretip üretmediği bir sonraki çeyreğin sorusudur. Şi'nin ziyaretini 'olumlu' kılma isteği, çatışmayı erteleyen bir çerçeve; kusurlu bir masa, masasızlıktan iyidir, ama tek başına denge değildir.[1]
Hem Konuş Hem Vur
Aynı masada Rubio, İran'la 'yapıcı müzakerelere açık' olduklarını ama Tahran'ın 'ciddi olmadığını' söyledi; 'ciddilerse biz de ciddiyiz' derken ABD on birinci gece saldırıyordu. Diplomasi kefesi açık tutuluyor, ama askeri kefe her gece dolduruluyor. Rubio, İran'ın Hürmüz'ü denetleme 'hakkı olmadığını' savunuyor.[2]
Dün 'Bir Komutan Gitti, Bir Başbakan Geldi' yazımda her dengenin bir zirve ötesinde devrilebileceğini söylemiştim; burada Washington diplomasi kefesini açık tutarken askeri kefeyi ağırlaştırıyor. Öngörü: off-ramp ancak masayı tutacak inandırıcı bir arabulucu varsa iş görür. İzlenmesi gereken, ASEAN'ın ya da bir Körfez aracısının, gece sayısı masayı imkânsız kılmadan Rubio'nun koşullu sözünü bir kanala çevirip çeviremeyeceği.[2], [3]