Patani'nin Uzun Dipnotu
Narathiwat'ta kontrol noktasına yapılan saldırıda beş asker öldü, altı sivil yaralandı; boru bombaları kullanıldı, kimse üstlenmedi. Sınırlar mürekkeple donmuş kavgalardır; Tayland'ın güneyi de öyle. 'Neden şimdi?' sorusunun yanıtı çoğu zaman 'çünkü vakti gelmişti'dir.[1]
Bu isyanın kökü 1909 Anglo-Siam Antlaşması'na uzanır; Malay-Müslüman Patani sultanlığı o mürekkeple Siam'a katıldı. Bugünkü kontrol noktası, henüz kapanmamış o ilhakın hâlâ süren tartışmasıdır. Merkez her sıkılaştığında örüntü tekrarlanır; bunu daha önce de görmüştük, adı ve tarihi buydu.[1]
Körfez'in Nükleer Saati
Riyad'ın 30 yıllık anlaşması, ortak çalışmanın ardından zenginleştirmeye kapı aralıyor; en sıkı denetim aracı, IAEA Ek Protokolü metnin dışında. Bunu uzun eğriye yerleştirmek gerek: Körfez'in nükleer arzusu 1970'lerden bu yana tıkırdayan bir saat, bin Selman'ın İran'la paritesi ise akrebin son konumu.[2]
Dün 'Kırk Yıllık Askı, İki Yüz Yıllık Sınır' yazımda donmuş tartışmaların vakti gelince çözüldüğünü savunmuştum; Suudi-İran nükleer rekabeti de böyle bir saat. Öngörü, kehanet değil temkinli bir örüntü: bir zenginleştirme kabiliyeti tohumlandığında nadiren geri sarılır; bölgenin önümüzdeki on yılı, büyük ihtimalle bu sessiz onaya dönülerek okunacak — tıpkı önceki yayılma bölümlerinin kendi başlangıçlarına dönülerek okunması gibi.[2], [3]