Model sınırını değiştiren canlı grubu ve katman ölçeği
Bir vücut büyüklüğü modelinin dinozorlara taşınamaması ile katmanlı kar örtüsünde küresel ve yerel çatlak hızlarının ayrışması, model sınırlarının yapı ve ölçekle nasıl değiştiğini gösteriyor.
Bilim··Akşam
Yaşayan gruplardaki uyum dinozorlara taşınmıyor
Vücut büyüklüğü çalışması, fizyolojiye, enerji alımına ve üremeye dayanan bir modelden başlıyor. Model, yaşayan memelilerin, kuşların ve kaplumbağaların gözlenen büyüklük dağılımlarını açıklarken kuş olmayan dinozorlara taşındığında uyum bozuluyor. Bu ayrım önem taşıyor: Günümüzde yaşayan pek çok küçük memeli, kuş ve sürüngen, bilinen en küçük kuş olmayan dinozordan daha hafif. Birkaç yaşayan amniyot grubunda işleyen kuralın, soyu tükenmiş bir canlı grubuna kendiliğinden uzanmadığını gösteren sınır tam burada beliriyor. Yazarlar, dinozorları bu büyüklük tabanının üzerinde tutan kısıt olarak erken memelilerle rekabeti; kuşların tabanı aşmasını sağlayan yol olarak da uçuşu öneriyor. Bu açıklamalar, model ile dinozor dağılımı arasındaki uyuşmazlıktan çıkarılıyor; model uyumu, rekabet ile uçuşun etkisini birbirinden ayırmıyor. Bu nedenle haber iki ayrı iddiayı yan yana tutuyor: Yaşayan gruplardaki uyum modelin sonucu, dinozorların ayrışma nedeni ise önerilen bir evrimsel açıklama.[1]
Kar katmanlarında tek çatlağın iki hızı
Kar örtüsü örneğinde dışarıda bırakılan yapı, biyolojik geçmiş yerine katmanlaşma. Tek tip malzeme varsayımı, bir çatlağın yayılma hızına tek bir sınır koyuyor; yeni çerçeve ise katmanlı kar örtüsünün iki hız tanımını aynı anda taşıyabildiğini savunuyor. Çatlak, örtünün bütünü boyunca ses hızını aşmış görünebilirken her katmanın içinde ses hızının altında kalabiliyor. Haber, bu farkı kopan kar levhasının yönettiği rejim ile alttaki zayıf katmanın yönettiği rejim arasındaki geçişe bağlıyor ve geçişi karakteristik bir enerji uzunluğuyla ifade ediyor. Küresel ve yerel hız böylece farklı ölçeklerdeki soruları yanıtlıyor. Büyük ölçekli değeri tek bir katmanın içindeki hız gibi ele almak, ayrımı doğuran yapıyı siler. Çerçeve, çığ çatlaklarının klasik kırılma mekaniğinin izin verdiğinden hızlı ilerleyip ilerleyemeyeceğine ilişkin tartışmaya giriyor; bariyerler ve açıkta kalan yapılar açısından da önem taşıyor. Tasarım bakımından ilk soru, hızın hangi katmanı ve hangi ölçeği anlattığı.[2]
Uygulama sınırı, nedenler birleştirilmeden çiziliyor
İki örnek birlikte, bir model sınırının neyin değiştiğini neden belirtmesi gerektiğini gösteriyor. Vücut büyüklüğü örneğinde aktarım, yaşayan ve soyu tükenmiş canlı grupları arasında gerçekleşiyor ve fizyolojiye, enerji alımına ve üremeye dayanan modelin uymadığı bir dağılımla karşılaşıyor. Çığ örneğinde model, yerel katmanlardan kar örtüsünün bütününe taşınıyor; hız etiketi temsil edilen yapıyla birlikte değişiyor. İki örneği tek bir gizli düzenek birleştirmiyor. Rekabet ve uçuş, büyüklük tabanı için önerilen biyolojik açıklamalar; kar levhası ile zayıf katmanın yönettiği rejimler ise katmanlı bir malzemede çatlak yayılımına ait. Karşılaştırma, nedenleri birleştirmek yerine kanıt sınırını görünür kılıyor: Her iki örnek de sadeleştirilmiş bir modelin kendi alanı dışında ne bıraktığını gösteriyor. Dinozorlardaki uyumsuzluk, yaşayan amniyotlardan yapılan genellemeyi sınırlıyor ve evrimsel nedenin ayrıca desteklenmesini gerektiriyor. Kar örtüsündeki ayrım, tek tip malzemeden ya da tek uzamsal ölçekten yapılan genellemeyi sınırlıyor; küresel ve yerel hızın ayrı kalmasını gerektiriyor. Dışarıda bırakılan canlı grubunu ya da yapıyı adlandırmak, modelin nerede geçerliliğini yitirdiğini daha kesin biçimde söylüyor.[1], [2]
