Geçici protein durumları hastalık araştırmasını plaklardan ve ilaçlanamaz MYC'den öteye taşıyor
Bir derleme Alzheimer araştırmasında kısa ömürlü oligomerlere dikkat çekiyor. Ayrı bir laboratuvar çalışmasında protein parçalayıcı GT19630, MYC-GSPT1 döngüsünü kan kanseri modellerinde bozdu.
Bilim··Gece
Alzheimer derlemesi görünür plaklardan önceki oligomerleri inceliyor
Güney Danimarka Üniversitesi ile Kent State araştırmacılarının Nature Reviews Chemistry'deki derlemesi, büyük plaklar yerine oligomer denen küçük ve kısa ömürlü protein kümelerine odaklanıyor. Yazarlara göre oligomerler görünür plaklardan önce ortaya çıkıp sinaps işleviyle sinir hücrelerini etkileyebilir. Kümeler düşük derişimde bulunuyor, biçim değiştiriyor ve kısa süre yaşıyor; kütle spektrometrisi, atomik kuvvet mikroskobu ve tek molekül yöntemleri saptamayı kolaylaştırıyor. Yaklaşık 55 milyon kişinin Alzheimer ile yaşadığı belirtiliyor. Derleme yeni bir deney sunmuyor ve hangi oligomerlerin güvenilir belirteç olduğu sorusu açık kalıyor.[1]
GT19630 kan kanseri modellerinde MYC-GSPT1 döngüsünü bozdu
MD Anderson Kanser Merkezi ekibi, GT19630 adlı protein parçalayıcının MYC ile GSPT1 arasındaki kendini besleyen döngüyü lösemi, lenfoma ve multipl miyelom modellerinde bozduğunu bildiriyor. MYC'nin insan kanserlerinin yaklaşık yüzde 70'inde rol oynadığı belirtiliyor. Bileşik TP53 mutasyonlu hastalık modellerinde etkisini korudu, dirençli akut miyeloid lösemide venetoklaksa duyarlılığı geri getirdi ve bir modelde sağkalımı yüzde 300'ün üzerinde uzattı. Sonuçlar hücre ve hayvan modellerinden geliyor; insanda güvenlik ya da etkinlik göstermiyor ve klinik çalışma gerektiriyor.[2]
İki kaynak farklı kanıt aşamalarında duruyor
Oligomer metni, birden fazla hastalık alanındaki mevcut çalışmaları değerlendirip kısa ömürlü protein kümelerinin nasıl ölçülebileceğini tartışan bir derleme. GT19630 metni ise belirli bir bileşiği hücre ve hayvan kanseri modellerinde sınayan deneysel bir çalışma. İlki erken saptama için aday bir protein durumunu tarif ediyor fakat yeni veri sunmuyor; ikincisi bir protein döngüsüne laboratuvarda müdahale ediyor fakat klinik sonuç vermiyor. Ortak nokta proteinlerin sabit bir son üründen çok değişen durumlar olarak incelenmesi; kanıt düzeyi ve hastalık alanı ayrı tutuluyor.[1], [2]
