Diş taşı Osaka sofralarına çipura koyuyor; Sardes yüzü aşağı mermer bir heykel çıkarıyor
Osaka'daki sekiz yetişkinin diş taşında çipura ve başka besinlerin proteinleri bulundu. Sardes'te ise yaklaşık MÖ 470'e tarihlenen mermer heykel, Roma caddesinde yüzü aşağı kaldırım taşı olarak ortaya çıktı.
Bilim··Akşam
Diş taşı Osaka halkının sofrasındaki 17 taksonu sakladı
Anthropological Science'ta yayımlanan çalışma, Umeda mezarlığına gömülmüş sekiz yetişkinin diş taşını paleoproteomik yöntemle inceledi. Araştırmacılar 17 taksona ait 38 besin proteini belirledi; bunların dokuzu balıklardan geliyordu. Tarihsel kaynaklarda lüks yiyecek olarak anılan kırmızı çipuraya ait proteinler, sekiz kişinin altısında bulundu. Sokendai ekibi diş taşındaki proteinleri kemik kolajeninden çıkarılan kararlı izotop oranlarıyla birlikte değerlendirdi. Sonuçlar, modern öncesi Osaka'da halktan insanların deniz ürünlerine erişimini tek tek besin türleri düzeyinde görünür kılıyor.[1]
Soğuk su balıkları uzak ticareti düşündürüyor
Diş taşında yassı balıkların yanı sıra Osaka Körfezi'nde doğal olarak yaşamayan, dışarıdan getirilmiş soğuk su türlerine ait proteinler de bulundu. Kara memelilerinden gelen proteinler, resmî yasaklara karşın ilaç eti adı altında et yenildiğini anlatan tarihsel kaynaklarla uyumlu. Pamuk çekirdeğine ait bulgu da yenmeyen çekirdeğin işlenerek yağ biçiminde tüketilmiş olabileceğine işaret ediyor. Yazarların kapsam sınırı belirgin: İncelenen sekiz kişi, Umeda'daki binlerce iskeletin çok küçük bir bölümü. Başka toplumsal kesimler, kentler ve dönemler karşılaştırılmadan bu beslenme çeşitliliği daha geniş bir nüfusa genellenemiyor.[1]
Sardes heykeli Roma caddesinde yüzü aşağı bulundu
Türkiye'nin batısındaki Sardes'te kazı ekibi, doğal boyutlardan büyük mermer bir heykeli Roma dönemine ait sütunlu bir caddenin döşemesinde buldu. İki büyük parçaya ayrılmış heykel, yüzü aşağı çevrilerek kaldırım taşı olarak yeniden kullanılmıştı. Boyu 2,1 metreyi aşıyor; anatomik ayrıntıları eserin yaklaşık MÖ 470 ile 450 arasına ait olduğunu düşündürüyor. Parçalar mayıs sonunda bulundu ve 13 Temmuz'da kaldırıldı. Kazı yöneticisi Nicholas Cahill, heykeltıraşın dönemin Akdeniz ve Anadolu üsluplarını bildiğini, buna karşılık figüre yaklaşık bir yüzyıl önceki giysileri verdiğini söylüyor. Heykelin ilk konumu ve kimi temsil ettiği henüz bilinmiyor.[2]
