Erken yaşta tip 2 diyabet tanısı alan kişilerin arasında otizm ve dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, diyabeti olmayan yaşıtlarına göre daha sık görüldü. EASD’nin duyurduğu ve VIVA’nın da bildirdiği ortak bulgu, iki durumla yaşayan kişilerin bakım gereksinimlerine dikkat çekiyor. Bu birliktelik nedensel ilişki kanıtı değil.
EASD’nin duyurduğu araştırma ile VIVA’nın haberi aynı sonuca işaret ediyor: tip 2 diyabet tanısı erken yaşta konan kişiler arasında otizm ve dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu daha sık görülmüş. Fark genç yaşlarda daha belirgindi ve ilerleyen yaşlarda küçüldü. Böylece bulgu, yalnızca diyabetli gruptaki tanıları sıralamaktan öteye geçiyor. İki durumun birlikte görülmesi, bunlardan birinin diğerini ortaya çıkardığının kanıtı değildir.[1], [2]
Jonathan Goldney, erken başlangıçlı diyabetle nörogelişimsel farklılıkların birlikte bulunduğu kişilerin sağlık hizmetlerinde özel engellerle karşılaşabileceğine dikkat çekti. Yoğun bir klinik ortamında iletişim kurmak, randevulara erişmek veya sürekli bakım gerektiren bir hastalığı yönetmek herkes için aynı güçlükte değil. Bu nedenle bulgunun hasta açısından değeri, yeni bir neden ilan etmekten çok, iki durumun birlikte bulunduğu hastalar için hizmetlerin anlaşılır ve erişilebilir olmasının önemidir.[1]
İki durumun daha sık birlikte görülmesinin birkaç açıklaması olabilir. Bir kişinin sağlık kurumlarıyla daha fazla temas etmesi, bazı tanıların saptanma olasılığını da artırabilir. Hareketlilik, uyku, ilaç kullanımı ve bakım hizmetine erişim gibi unsurlar da araştırmacıların üzerinde durduğu olasılıklar arasında. Bunlar doğrulanmış nedenler değil, araştırmacıların tartıştığı olasılıklar. Bugünkü bulgu, genç yaşta diyabetle yaşayan nörogelişimsel farklılıkları olan kişileri bakım tasarımında görünür kılıyor; bireysel bir hastanın geleceğine ilişkin kesin öngörü vermiyor.[1]
