Dominik Cumhuriyeti’nde belirtileri nedeniyle sağlık hizmetine başvuran 1828 kişiyi inceleyen tek bir hakemli araştırma, antikor düzeyinin korumayla ilişkisinin toplumdaki bulaşa göre değiştiğini buldu. Bulaşın yüksek olduğu dönemlerde enfekte olanlarla olmayanların antikor düzeyleri birbirine yaklaştı. Benzetimlerde tekrarlanan maruziyet aynı değişimi oluşturdu. Sonuç, bir ortamda hesaplanan koruma eşiğini başka bir ortama taşımanın güçlüğünü gösteriyor.
Bilim··Öğle
Koruma, maruziyetle birlikte değişti
Dominik Cumhuriyeti’nde yapılan tek bir hakemli gözlemsel araştırmada, antikor düzeyiyle enfeksiyon riski arasındaki ilişki bulaşın yoğun olduğu dönemlerde değişti. Eric J. Nilles ve çalışma arkadaşları, iki izlem merkezine ateş veya başka belirtiler nedeniyle başvuran 1828 kişinin verilerini inceledi. Antikorlar virüse karşı bağışıklık yanıtının bir parçası; bu yanıtın enfeksiyonla ilişkisi, insanların yaşadığı ortamda virüsle ne sıklıkta karşılaştığına göre değişti.[1]
Yüksek bulaşta antikor farkı daraldı
Araştırmacılar dönemleri, virüsün genetik maddesini arayan polimeraz zincir tepkimesi (PCR) testlerinin pozitiflik oranıyla ayırdı. Yüzde 15 altı düşük, en az yüzde 15 yüksek bulaş sayıldı. Enfekte olmayanların geometrik ortalama antikor düzeyi, enfekte olanlarınkinden düşük bulaşta 14,7 kat fazlaydı. Yüksek bulaşta ise oran 2,5 kata indi. Yaş, aşı geçmişi, son aşıdan geçen süre ve baskın varyantın görüldüğü dönem de hesaplamalara katıldı.[1]
Tekrarlanan temas benzetimde aynı değişimi oluşturdu
Benzetimlerde, her bir maruziyetteki duyarlılık aynı tutulduğunda bile tekrarlanan bulaştırıcı temaslar koruma eğrilerini değiştirdi. Gerçek temas sayıları doğrudan ölçülmedi; toplumdaki bulaşı test pozitifliği temsil etti. Antikor ölçümleri başvuru sırasında yapıldığı için virüsle karşılaşma anındaki düzeyi tam yansıtmayabilir. Katılımcılar belirti göstererek sağlık hizmetine başvuran kişilerdi. Bu örneklemden tüm nüfus veya ağır hastalık için değişmez bir antikor eşiği çıkarmak mümkün değil.[1]
