Almanya’daki bir turbalığı inceleyen tek bir hakemli araştırma, mikroplarda doğal bileşik üretimiyle ilişkili binlerce gen kümesi buldu. RNA ölçümleri, örnekleme sırasında bu üretim gücünün büyük bölümünün etkin olmadığını gösterdi. DNA ile gen etkinliği arasındaki ayrım, mikropların yaşadıkları ortamda ne yaptığını açıklamaya yardımcı oluyor. Çalışma, olası bileşiklerin tümünü tanımlamıyor veya hangi amaçlarla kullanılabileceğini göstermiyor.
Almanya’daki Schlöppnerbrunnen turbalığının mikroplarında, doğal bileşik yapımına ilişkin çok sayıda genetik talimat bulundu. Tek bir hakemli çalışma, çevreden alınan DNA üzerinden 573 taslak genom oluşturdu ve 9.694 biyosentez gen kümesi saptadı. Bu kümeler, bileşik üretimine birlikte katkıda bulunan komşu genlerden oluşuyor. Genlerin varlığı üretim gücünü anlatıyor; araştırmacılar karşılık gelen ürünlerin tümünü kimyasal olarak ayırmadı.[1]
RNA ölçümleri, örnekleme sırasında bu genlerin sınırlı bir bölümünün çalıştığını gösterdi. Bir bakteri grubu olan Acidobacteriota, etkin biyosentez RNA’larının önemli bir bölümünü sağladı. Bazı mikroplar çok sayıda küme taşımasına rağmen azını kullanırken, diğerleri daha küçük üretim güçlerinin daha büyük bölümünü kullandı. Araştırmacılar, etkinliği karbonhidratların parçalanmasına katılan enzimlerle de karşılaştırdı. Birlikte görülen örüntüler, besin kullanımıyla bağlantı düşündürüyor; doğrudan neden-sonuç ilişkisi kurmuyor.[1]
Yedi veri kümesi, 5 ile 30 santimetre arasındaki katmanları ve yakındaki ikinci bir karottan alınan malzemeyi kapsadı. Kümelerin yalnızca 1.594’ü tam olarak sınıflandırıldı. Parçalı genomlar bir kümeyi birden fazla parça olarak saydırabildiği için daha sıkı süzme de uygulandı. Oksijen koşulları, derinlik ve örnekleme zamanı gözlenen etkinliği etkiliyor. Sayım tek bir turbalığı kapsıyor; kullanılabilir yeni bir ilaç belirlemek kimyasal incelemeler ve başka deneyler gerektiriyor.[1]
