Hakemli doku araştırması, kış uykusundaki ve etkin dönemdeki Anadolu yer sincaplarının midelerini karşılaştırdı. Kış uykusunda mide boyutu küçüldü; duvar katmanları ve hücre özellikleri bölgelere göre değişti. Mikroskop incelemesi bez yapılarında ve hücre çoğalmasını gösteren işaretlerde de farklılık saptadı. Bu yapısal değişimlerin sindirim işlevine etkisi henüz açıklanmadı. Tek türdeki bulgular insanlar için doğrudan sonuç vermiyor.
Anadolu yer sincaplarının mideleri kış uykusunda, etkin döneme göre daha küçük ve büzülmüş bulundu. Türkiye’de Erciyes Üniversitesi’nde yürütülen tek bir hakemli anatomik ve doku araştırması, bu iki fizyolojik durumu karşılaştırdı. Kış uykusundaki midelerde görünür besin içeriği yoktu. Hayvanın midesi tek bölmeden oluşuyor; organın gövdesinde biçimsel olarak birbirinden ayrılan iki alt bölge bulunuyor.[1]
Araştırmacılar organın genel yapısını stereo mikroskopla, dokularını ışık mikroskobuyla, iç yüzeyini de taramalı elektron mikroskobuyla inceledi. Mide duvarının katman kalınlıkları bölgelere göre farklı yönde değişti. Bez boyutlarıyla birlikte yüzey hücrelerinin, asit salgılayan hücrelerin ve baş hücrelerinin büyüklükleri de farklılaştı. Özel boyamalar mukus maddelerinin dağılımını ve yoğunluğunu gösterdi; sindirimin hızı doğrudan ölçülmedi.[1]
Sinir hücreleriyle ilişkili bir protein göstergesi, iki durumda bağırsak sinir ağlarının farklılıklarını ortaya koydu. Hücre çoğalmasıyla ilişkili bir gösterge kış uykusundaki midelerde daha seyrek görüldü; özellikle mide bezlerinin boyun bölgesinde yer aldı. Bu değerlendirme nitelikseldi. Yapısal gözlemler bu türün midesini tanımlıyor. Sindirim ve salgı işlevi bakımından ne anlama geldiklerini belirlemek için fizyolojik ve moleküler deneyler hâlâ gerekiyor.[1]
