Tek bir hakemli gözlem çalışmasında, uzun COVID yakınmaları süren 102 yetişkinin el kavrama ölçümleri yorgunluk ve belirti ağırlığıyla ilişkili bulundu. Kronik yorgunluk sendromu ölçütlerini karşılayan grupta kavrama daha zayıf, yorulma daha belirgin, toparlanma daha düşüktü. Ölçümler, kas başarımıyla hastaların yaşadığı yakınmalar arasındaki ilişkiyi ele alıyor. Seçilmiş hasta grubu ve iyileşmiş kişilerden oluşan karşılaştırma grubunun bulunmaması, sonuçların tanı amacıyla kullanımını sınırlıyor.
Miyaljik ensefalomiyelit/kronik yorgunluk sendromu ölçütlerini karşılayan yetişkinlerde ortalama kavrama gücü daha düşüktü. Sıkmalar sırasında daha çok yoruldular ve daha zayıf toparlandılar. Tek bir hakemli gözlem çalışması, uzun COVID grubundaki bu ölçümleri yorgunluk, günlük işlev ve genel belirti ağırlığı hakkında doldurulan anketlerle ilişkilendirdi.[1]
Almanya’daki Münih Teknik Üniversitesi ekibi, sosyal medya duyuruları ve uzun COVID polikliniği aracılığıyla gelen 102 yetişkini inceledi. Çoğu kadındı; yakınmalar genellikle bir yıldan uzun süredir devam ediyordu. Sayısal bir güç ölçerle baskın el sınandı. Kısa sıkmalar arasına dinlenme araları kondu; oturumlar arasında bir saat dinlenildi.[1]
Ölçümler azami gücü, tekrarlanan sıkmalarda güç kaybını ve sonraki oturumda toparlanmayı ayrı değerlendirdi. Çözümleme daha geniş bir gözlem projesinin parçasıydı. Örneklem büyüklüğü belirlenirken kavrama sonuçları için ayrıca hesap yapılmadı.[1]
Kan incelemelerinde bazı alt gruplarda iltihaplanma ve damar iç yüzeyiyle ilişkili belirteçlerle kas ölçümleri arasında bağlantılar bulundu. Araştırmacılar damar işlevindeki bozulmayı ileri araştırma gerektiren olası bir açıklama olarak sundu. Tek merkezdeki seçilmiş grubun iyileşmiş kişilerden oluşan karşılaştırması yoktu. Bu ilişkiler neden-sonuç mekanizmasını veya genel nüfusta tanı doğruluğunu ortaya koymuyor.[1]
