Tek bir hakemli uydu incelemesi, kuzeyin yüksek enlemlerinde yüzey klorofilinin mevsimsel zirveden sonraki azalış döneminin daha uzun sürdüğünü belirledi. 2007–2022 verileri, okyanus rengini ve lazer gözlemlerini birleştirdi; bağımsız şamandıra ölçümleri doğrulamada kullanıldı. Güney Okyanusu’ndaki değişim daha düzensizdi. Mevsimin uzaması, karbon depolanmasının veya hücre ölüm hızının doğrudan ölçümü sayılmıyor; bulgu, klorofilin yıl içindeki zamanlamasını anlatıyor.
Tek bir hakemli gözlemsel çalışma, kuzeyin yüksek enlemlerinde yüzey klorofilinin mevsimsel azalışının daha uzun sürdüğünü belirledi. Temel çözümlemede on yıllık uzama artış döneminde 2,3–5,5 gün, zirve sonrası azalış döneminde ise 5,7–6,2 gün olarak hesaplandı. Artış süresinin azalış süresine oranındaki düşüş, on yıl için yaklaşık yüzde 5,3 oldu. Güney Okyanusu’nda değişimler daha dengeliydi ve yere göre farklılaşıyordu.[1]
2007–2022 arasındaki küresel uydu verilerini inceleyen araştırmacılar arasında Zhenhua Zhang ile Peng Chen bulunuyor. Okyanusun mikroskobik fotosentez canlıları fitoplankton grubunu oluşturuyor. Ekip, düşük ışıkta ve kutup koşullarında gözlem boşluklarını azaltmak için Aqua’nın okyanus rengi ölçümlerini lazer gözlemleriyle birleştirdi. Bağımsız şamandıra profilleriyle klorofil ürünü doğrulandı. Dönemler, mevsimin başlangıcından klorofil zirvesine ve zirveden bitişe kadar sürüyor; hücrelerin büyüme veya ölüm hızını doğrudan ölçmüyor.[1]
Deniz buzu, sıcaklık, ışık ve karışım tabakasının özellikleri birlikte incelendi. Bu değişkenlerin birlikte değişmesi tek nedenin ayrılmasını sınırlıyor. Yarımküreler arasındaki ayrım için farklı besin koşulları da tartışılıyor. Ekip, mevsim boyunca yüzey klorofilini de topladı. Yoğunluğun ve canlıların dikey yer değiştirmesinin katkıları tam ayrılamadı; derin okyanusa karbon aktarımı ölçülmedi.[1]
