Tek bir hakemli yöntem çalışması, sıvı kromatografisiyle mantar melaninini toprakta doğrudan ölçülebilir hâle getirdi. Kimyasal işaretler pigment türlerini ayırırken bitki malzemeleriyle yapılan deneyler karışma riskini sınadı. Turbalıkta ve orman toprağının organik tabakasında tarım toprağından daha fazla melanin bulundu. Miktarlar karbon, azot ve ölü mantar kalıntılarıyla ilişkiliydi; pigmentin karbonu ne kadar süre koruduğu ölçülmedi.
Topraktaki organik bileşenler arasından mantar melaninini ölçebilmek için Sylwia Adamczyk ile Bartosz Adamczyk yeni bir yöntem geliştirdi. Melanin, mantar hücre duvarlarında bulunan bir pigment grubu. Tek bir hakemli yöntem çalışmasında, sıvı kromatografisiyle farklı pigment türlerinin kimyasal işaretleri ayrıldı. Önceki genom yaklaşımları mantarların melanin üretme kapasitesini gösterirken toprakta kalmış pigmentin miktarını doğrudan ölçmüyordu.[1]
Önce asitle işlenen örnekler alkali ortamda oksitlendi; ardından kromatografiyle ayrıldı ve kütle spektrometrisiyle ürün kimlikleri kontrol edildi. Ekip, sentetik melaninleri, laboratuvarda yetiştirilen mantarları ve toprakları; tohum, kozalak, kök, lignin ve tanenle birlikte sınadı. Mantar allomelaninini tanımlayan işaretler, sınanan bitki malzemelerinde oluşmadı. Boya ve kızılötesi testleri ise melanin olmayan bazı bitki bileşiklerinden de sinyal aldı.[1]
Aynı deneydeki tekrarlı ölçümlerin göreli standart sapması toprakta yüzde 1,4, standart maddelerde yüzde 0,6 oldu. Standart seçimi ve minerallere bağlanma miktar hesabını etkileyebildiğinden, yazarlar geri kazanım oranının toprak örneklerinde tek tek sınanmasını önerdi.[1]
Allomelanin ve eumelanin, incelenen toprakların baskın pigmentleriydi. Feomelanin ise genellikle saptanmadı. Toplam melanin turbalıkta ve orman toprağının organik tabakasında en yüksek, tarım toprağında en düşük düzeydeydi. Melanin arttıkça karbonun, azotun ve ölü mantar kalıntılarının miktarı da artıyordu. Bu ilişki, karbonun toprakta ne kadar süre korunduğunu belirlemedi.[1]
