Lifli yem erkek farelerde nanoplastiklerin bağırsakta kalışını azalttı
Tek bir hakemli hayvan deneyinde, daha fazla lif içeren yemle beslenen erkek fareler işaretli nanoplastikleri daha hızlı attı ve bağırsaklarında daha az parçacık tuttu. Araştırmacılar floresanla işaretlenmiş polistireni izledi, tekrarlanan maruziyet sonrasında dokuları inceledi. Laboratuvar benzetimleri liflerin parçacıkları çevreleyebildiğine veya tutabildiğine işaret ediyor. Bulgular insanlarda bir beslenme tedavisi ya da koruma sağlamış değil.
Bilim··Gece
İşaretli parçacıklar yemler arasındaki farkı gösteriyor
Tek bir hakemli hayvan deneyi, çok küçük plastik parçacıkları olan nanoplastikleri farklı miktarlarda selüloz lifi içeren yemler verilen erkek farelerde izledi. Araştırmacılar, floresanla işaretlenmiş yaşlandırılmış polistiren kullandı. İlk 24 saatin sonunda hesaplanan kalış oranı standart yemde yaklaşık yüzde 39’du. Orta lifli grupta yaklaşık yüzde 17’ye, yüksek lifli grupta ise yaklaşık yüzde 6’ya indi. Bu hesap, bütün organlardaki plastiğin eksiksiz kütle ölçümüne değil floresan sinyaline dayanıyor.[1]
Tekrarlanan maruziyette doku değişimleri de izleniyor
Çalışma, kısa süreli görüntüleme ve dışkı toplamayı, tekrarlanan maruziyet sonrasında 7 ve 28 günlük doku incelemeleriyle birleştirdi. Standart yem verilen farelerde birikim ve bağırsak hasarı daha fazlaydı. Orta lifli yemde doku bütünlüğü daha iyi korundu. Buna karşılık en yüksek lifli grupta, bağırsak örtüsündeki çukur yapılar olan kriptlerde hafif kayıp sürdü. İncelemede parçacıklarla ilişkili floresanın yanı sıra bağırsak yüzeyindeki yapılar ve hücre bağlantıları değerlendirildi.[1]
Sindirim benzetimlerinde selüloz parçacıkları tuttu ve çevreledi. Bu fiziksel yapı, parçacıkların bağırsak yüzeyiyle temasını sınırlayabilecek bir mekanizma olarak öneriliyor. Deneyler yalnızca erkek hayvanlarda yapıldı. Bir organda floresan saptanmaması, parçacık bulunmamasıyla miktarın ölçüm sınırının altında kalmasını ayıramıyor. İnsanlarda etkinlik, güvenli beslenme miktarı ve uzun dönem beslenme sonuçları araştırılmadı. Deneyde kullanılan yem, insanlarda yararı gösterilmiş bir tedavi oluşturmuyor.[1]
