Hakemli bir araştırma, solucanın koruyucu dış örtüsündeki proteinleri izlemek için ışıldayan işaretler taşıyan bir soy koleksiyonu oluşturdu. Görüntüler, canlı hayvanda kolajen katmanlarını ve çapraz lifleri ayırt ediyor. Araç takımı bu yapının nasıl kurulduğunu karşılaştırmalı incelemeye açıyor. Bazı işaretler izlenen proteinin işlevini etkileyebildiğinden, görüntülerin bu etkiyle birlikte değerlendirilmesi gerekiyor.
Bilim··Öğle
Canlı örtünün iç düzeni görünür oldu
Küçük bir solucanın koruyucu örtüsünde, tekdüze bir kolajen tabakası yerine ayrı protein katmanları bulunuyor. Hakemli çalışma, laboratuvar araştırmalarında kullanılan Caenorhabditis elegans adlı solucanın bu bileşenlerini canlı hayvanda izlemek için ışıldayan işaretler taşıyan soylar oluşturdu. PLOS Biology’de yayımlanan araştırmadaki koleksiyon, hücrelerin dışındaki kütikül adlı örtünün düzenini görünür kılıyor. Bu örtü, hayvanın beden biçimini destekliyor ve çevreyle arasında koruyucu bir engel oluşturuyor.[1], [2]
Renkler katmanları ve çapraz lifleri ayırıyor
Gen düzenleme yöntemiyle işaretler, proteinlerin kendi genlerine eklendi; böylece doğal düzenlenişleri korunarak izlenmeleri amaçlandı. İlk yeşil işaretli grupta 62 kolajen ve 30 başka protein yer aldı. Bunlara 13 kırmızı işaretli sürüm eklenince toplam 105 soy elde edildi. İki renkli karşılaştırmalar, dışta veya derinde yoğunlaşan proteinleri ve karşıt yönlere uzanan lifleri ayırt etti. Dağılımlar hayvanın gelişim evresine ve beden bölgesine göre de değişti.[1]
Ortak soylar örtünün oluşumunu karşılaştırmaya açıyor
Genetik olarak doğrulanan soyların araştırmacılara sunulması, örtünün nasıl oluştuğunu ve yenilendiğini karşılaştırmalı incelemeye açıyor. İşaretli soyların çoğunda belirgin bir işlev bozukluğu görülmedi; bazı eklemeler gözle seçilebilen değişmiş özellikler oluşturdu. İşaretin takıldığı konum proteinin davranışını etkileyebiliyor; daha hafif işlev veya kararlılık değişimleri de olası. Örtüdeki proteinlerin bir bölümünü kapsayan koleksiyon, solucan araştırmalarına araç sağlıyor. Çalışmada insanlarda bir tedavi sınanmadı.[1]
