Demir ve güneş ışığı, karbon kaybını organik maddenin türüne göre değiştiriyor
Laboratuvar deneyleri, demir mineralleri ve ışığın bazı organik bileşikleri parçalarken protein benzeri maddelerde çapraz bağlar oluşmasını desteklediğini gösterdi. Hakemli çalışma, bu farkı moleküllerin taşıdığı kimyasal gruplarla ilişkilendiriyor. Bir aylık toplam gün ışığına eşdeğer yüksek ışınım için yapılan koşullu hesap, madde türüne göre farklı karbon kayıpları veriyor. Bulgular, güneş alan yüzeylerdeki karbon döngüsünün kimyasal yollarını inceliyor.
Bilim··Gece
Minerale bağlı karbon farklı yollar izliyor
Hakemli bir laboratuvar araştırması, demir mineralleriyle ışığın güneş alan yüzey topraklarında ve sığ deniz çökeltilerinde organik karbonu nasıl dönüştürdüğünü inceliyor. Organik madde, karbonu bağlayan demir oksihidroksit minerallerine tutunabiliyor. Deneylerde bu birlikteliğin sonucu, moleküllerin yapısına göre değişti. Bazı organik maddeler karbondioksit açığa çıkarırken protein benzeri maddeler çapraz bağlı ürünler oluşturdu ve daha sınırlı parçalandı. Böylece mineralin varlığının yanında organik maddenin bileşimi de belirleyici oldu.[1], [2]
Moleküldeki gruplar parçalanmayı ve bağlanmayı değiştiriyor
Araştırmacılar, farklı organik madde türlerini temsil eden dekstran, aljinat, fulvik asit ve sığır serum albüminini karşılaştırdı. Karboksil veya hidroksil adlı kimyasal grupları bol olan bileşiklerde oksitlenme ve karboksil gruplarının ayrılması karbondioksit açığa çıkardı. Hem karboksil hem amin grupları taşıyan maddeler ise yoğunlaşma ve polimerleşmeyle daha büyük yapılara bağlandı. Ekip, farklı kimyasal yolları elektron aktarımı, ışığın soğurulması ve protein yapısındaki değişimlerle ilişkilendiriyor. Işığın polimerleşmeye enerji sağlayabileceği de önerilen açıklamalar arasında.[1]
Işığa maruz kalma için koşullu kayıp hesaplandı
Bir aylık toplam gün ışığına eşdeğer yüksek ışınım altında yapılan koşullu değerlendirmede, karboksil veya hidroksil ağırlıklı maddede yaklaşık yüzde 8, karboksil ve amin taşıyan maddede yaklaşık yüzde 1 olası karbon kaybı hesaplandı. Bu hesaplar, temsilî bileşiklere ve ışığa maruz kalma varsayımlarına bağlı. Doğal topraklarda mikroorganizmalar, nem değişimleri, gölgelenme ve farklı mineral karışımları da bulunuyor. Bulgular, dünya genelinde arazide ölçülmüş kayıp hızları yerine karbon döngüsü modellerinde değerlendirilebilecek kimyasal mekanizmalar sunuyor.[1]
