Hakemli bir modelleme çalışması, soğuyan okyanuslarda plankton kaynaklı karbonun derin sulara daha verimli taşındığını hesapladı. Fotosentez ve solunumun sıcaklığa farklı tepkileri, buzul çağındaki atmosferik karbondioksit düşüşünün yaklaşık dörtte birini açıklayabilir. Günümüz ölçümlerini geçmiş sıcaklıklarla birleştiren hesap, besin maddeleri ve okyanus kimyasına ilişkin varsayımlara bağlı; dolaşım gibi başka mekanizmalar da toplam düşüşe katkı veriyor.
Soğuma, son buzul döneminde planktonların okyanus yüzeyinden derin sulara daha fazla karbon taşımasına yardım etmiş olabilir. 29 Ekim’de yayımlanan hakemli modelleme çalışması, fotosentez yapan canlılarla onların ürettiği organik maddeyi tüketen canlıların sıcaklığa farklı tepkilerini inceliyor. Önerilen mekanizma, küçük deniz canlılarının metabolizmasıyla buzul çağında atmosferdeki karbondioksitin azalmasının bir bölümünü ilişkilendiriyor.[1], [2]
Fitoplanktonlar fotosentezle organik madde üretiyor. Tüketici canlılar bu maddeyi parçalayarak solunum yoluyla karbonu çevredeki suya geri veriyor. Modelde soğuma, tüketimi daha güçlü yavaşlatıyor; böylece yüzey üretiminin daha büyük bir payı derin sulara taşınabiliyor. Araştırmacılar, öngörülen sıcaklık ilişkilerini günümüzde ölçülen büyüme hızlarıyla ve bağımsız karbon taşınımı veri derlemeleriyle karşılaştırdıktan sonra geçmiş deniz yüzeyi sıcaklıklarını hesaplara uyguladı.[1]
Hesaplar, atmosferdeki karbondioksit için yaklaşık 20 ± 5 ppm (milyonda bir) azalma veriyor; buzul dönemindeki toplam fark yaklaşık 90 ppm. Ayrı bir okyanus modeli aynı mekanizma için 18 ppm hesapladı. Bölgesel hesaplama, demir eksikliğiyle sınırlanan güney sularını dışarıda bırakıyor. Geçmiş sıcaklıkların yeniden hesaplanması, üretkenlik ve karbon kimyası sonucu etkiliyor. Okyanus dolaşımı ve besin maddelerinin sağlanması da toplam karbon dengesine katkı veren diğer süreçler arasında yer alıyor.[1]
