Star-PAP, yağ hücrelerinin insülin alıcısı üretimini destekliyor
RNA işleyen Star-PAP enzimi, yağ hücrelerinin insülin alıcısı üretmek için kullandığı moleküler talimatların korunmasına katkıda bulundu. Yağ dokusunda enzimin işlevi kaldırılan fareler yağ kaybederken ağır metabolik sorunlar geliştirdi. Hakemli araştırma, hücre ve hayvan deneylerini insanlardaki seyrek bir gen değişikliğine ilişkin gözlemlerle birleştirerek RNA’nın kararlılığı ile insüline yanıt arasında bağlantı kuruyor.
Bilim··Sabah
RNA işleyen enzim insüline yanıtı destekliyor
Haberci RNA’nın işlenmesinde görev alan Star-PAP enzimi, yağ hücrelerinde insülin alıcısının üretiminin sürmesine yardımcı oldu. Nature Communications’ta 29 Ekim’de yayımlanan hakemli çalışma, bu bağlantıyı hücre deneyleri, fareler ve insanlardaki seyrek bir gen değişikliğine ilişkin gözlemlerle araştırdı. Haberci RNA, hücrenin protein üretirken kullandığı talimatları taşıyor. Star-PAP, bu moleküllerin ucuna adenin içeren kuyruklar ekleyen bir enzim. İnsülin alıcısının haberci RNA’sında proteine çevrilmeyen bir bölgeye doğrudan bağlanarak molekülün olgunlaşmasını ve kararlı kalmasını destekliyor. Enzim bulunmadığında olgun alıcı RNA’sı azaldı ve alıcı üretimi düştü. Hücrelerin insülin sinyali de zayıfladı. İncelenen seyrek değişiklik, deneysel çözümlemede RNA’nın olgunlaşmasını azaltan başka bir durumdu. Alıcı üretiminin azalması, yağ hücrelerinin yağ depolama kapasitesini de düşürdü. Böylece RNA’daki değişiklik, dokunun depolama işlevindeki bozulmayla ilişkilendirildi.[1], [2]
Farelerde yağ kaybına metabolik bozukluk eşlik etti
Yağ dokusunda Star-PAP bulunmayan fareler zamanla yağ kaybetti. Hayvanlarda ağır insülin direnci, yüksek kan şekeri ve karaciğerde yağlanma da görüldü. Bu bulgular, yağın uygun biçimde depolanamamasıyla metabolik sorunların geliştiği lipodistrofiye benziyordu. Yağ hücrelerine insülin alıcısının yeniden kazandırılması bozuklukları kısmen düzeltti. Kısmi düzelme, alıcı kaybının önemli katkısını desteklerken diğer etkileri de açık bırakıyor. Enzimin kaybı asetil-KoA dengesini de bozdu. Yağ üretiminde görev alan genlerin düzenlenmesiyle ilişkili kimyasal değişiklik olan histon asetillenmesi azaldı. Deney düzeneğinde pirüvat desteği bu sürecin bazı öğelerini yeniden yükseltti; gen etkinliğinin ve yağ üretiminin toparlanmasına yardımcı oldu. Bu sonuçlar hücresel mekanizma ve deneysel düzelmeyle ilgili.[1], [2]
Seyrek varyant tam işlev kaybından ayrılıyor
Araştırmada p.D469N adlı seyrek gen değişikliği zayıf katılımcılarda bulundu; incelenen obezite olgularında saptanmadı. Değişiklik, proteinin işlevinde kısmi azalmayla ilişkiliydi. Farelerdeki etkileri tam işlev kaybına göre daha hafifti; yağlı beslenme altında vücut ağırlığı ve yağ kütlesi değişimleri görüldü. İnsan gözlemleriyle hayvan deneyleri birlikte değerlendirilirken bu farklılık önem taşıyor. Enzimin işlevi ortadan kaldırıldığında görülen yağ kaybı, metabolik sağlığın bozulmasıyla birlikte gerçekleşti. Bulgular, yağ miktarındaki azalmanın otomatik olarak sağlıklı zayıflama sayılmayacağını gösteren deneysel bir örnek sunuyor. Bağlantının insanlardaki kapsamını anlamak için daha fazla varyantın ve klinik gözlemin değerlendirilmesi gerekiyor. Çalışma, hastalarda bir tedavi yararını ortaya koymadı.[1], [2]
