Solucan gübresi direnç genlerini en çok kök çevresinde değiştirdi
Hakemli bir deney, antibiyotik direnciyle ilişkili genleri gübre, toprak, marul ve tavşan dışkısında inceledi. Solucan gübresi uygulaması gen topluluğunu en belirgin biçimde kök çevresinde değiştirdi; tavşan dışkısında daha sınırlı değişim görüldü. Bazı direnç genleri, hareketli genetik öğelerle aynı DNA parçalarında bulundu. Bu birliktelik aktarım potansiyeline işaret ediyor; deney doğrudan gen aktarımını izlemedi.
Bilim··Gece
En büyük topluluk değişimi kök çevresinde görüldü
Hakemli bir deneyde antibiyotik direnciyle ilişkili genler, gübreden toprağa, marula ve tavşan dışkısına uzanan ortamlarda farklı değişimler gösterdi. Solucanların işlediği hayvan gübresiyle beslenen toprakta, gen topluluğunun yapısı en belirgin biçimde marul köklerinin çevresinde değişti. Yapraklarda bazı çeşitlilik ve bolluk ölçümleri yükseldi. Tavşan dışkısındaki genel direnç geni topluluğunda ise anlamlı ayrışma saptanmadı. Deney zincirindeki yanıt, ortamdan ortama farklılaştı.[1]
Ortak DNA parçaları hareket potansiyeline işaret etti
Bazı direnç genleri, genetik malzemenin taşınmasıyla ilişkili hareketli genetik öğelerle aynı birleştirilmiş DNA parçalarında bulundu. Escherichia coli ile ilişkili genler birden fazla ortamda saptandı. Bunlar olası yayılma yollarına işaret ediyor. Ancak dizileme ve birlikte görülme çözümlemeleri genetik birliktelikleri belirliyor; gerçekleşmiş aktarımı gözlemlemiyor veya aynı canlı bakteriyi zincirin bütün aşamalarında izlemiyor. Araştırmacıların kullandığı kaynak tahminleri de örnekler arasındaki bileşim benzerliğine dayanıyor.[1]
Birden fazla ortam gübresiz toprakla karşılaştırıldı
Karşılaştırmada gübresiz doğal toprak ile toprak ve yaprak örneklerinin yanı sıra kök çevresinden, gübreden, solucan bağırsağından ve tavşan dışkısından alınan örnekler yer aldı. Bitkiyle ilişkili grupların her birinde 8, dışkı gruplarında 9 biyolojik tekrar kullanıldı. Mikrobiyal DNA incelemesinden sığır, solucan, marul ve tavşan dizileri çıkarıldı. Bulgular bu deneydeki gen dağılımını tanımlıyor. Dışkı örnekleri bağırsaktaki geçici olayları kaçırabilir; insanlarda enfeksiyon sıklığı bu araştırmanın ölçümleri arasında yer almıyor.[1]
