Ana bitkinin hücresel geri dönüşümü mısırın tane büyüklüğünü ve verimini etkiledi
Hücresel geri dönüşümü bozulmuş mısır bitkileri, hakemli deneylerde daha küçük taneler ve daha az ürün verdi. Mutant bitkilerle karşılaştırma bitkileri arasındaki çaprazlamalar, etkinin önemli bölümünü ana bitkiye bağladı. Aynı koçandaki farklı genetik yapıdaki tanelerin büyüklükleri benzerdi; ana bitkinin genetik yapısı değiştiğinde ise tane büyüklüğü ve verim de değişti. Böylece tanenin kendi yapısı ile ana bitkinin katkısı ayrı ayrı incelendi.
Bilim··Akşam
Çaprazlamalar, ana bitkinin güçlü katkısını ortaya çıkardı
Araştırmacılar, mısır tanesinin genetik katkısını onu taşıyan bitkinin katkısından ayırdı. Genetik yapıları farklı taneler aynı koçanda geliştiğinde boyutları ve ağırlıkları benzerdi. Buna karşılık karşılıklı çaprazlamalarda, mutant ana bitkilerin taşıdığı taneler karşılaştırma grubundaki anaların tanelerinden daha küçük oldu. Böylece gözlenen büyüklük farkında başlıca katkının ana bitkiden geldiği belirlendi.[1]
Geri dönüşümün bozulması tane ağırlığını düşürdü
Scientific Reports’ta yayımlanan hakemli araştırma, ATG10 işlevi azalmış mısırları inceledi. Bu gen, hücrenin kendi içindeki malzemeyi parçalayıp yeniden değerlendirdiği otofaji sürecinde görev alıyor. Mutant bitkilerde taneler küçüldü ve tane sayısı azaldı. Toplam tane ağırlığındaki azalma, bazı hatlarda bitki başına yüzde 37’ye ulaştı. Koçanlar da kısaldı; çiçeklenmedeki gecikme ise genetik hatlar arasında değişti.[1]
Depo maddelerinin ölçümünde büyük bir değişim görülmedi
Ekip, gelişen tanede belirgin yapısal bozukluklar da aradı. Ölçümlerde nişasta miktarı ile incelenen depo proteinlerinde büyük farklar bulunmadı. Mikroskop görüntülerinde de tanenin besin depolayan dokusu olan endospermde büyük bir yapısal bozukluk görülmedi. Deney bitkileri, iyi sulanan tarla koşullarında yetiştirildi; böylece tane ölçümleri belirli genetik hatlarda ve bu yetiştirme koşullarında karşılaştırıldı.[1]
Araştırmacılar, ana dokulardan gelişen tanelere besin aktarımının azalmasını olası açıklamalardan biri olarak öneriyor. Ana bitkinin büyümesi ve kaynaklarını farklı dokulara dağıtması da ele alınıyor. Besin aktarımı, bu çaprazlama deneylerinde bütün aşamaları doğrudan gösterilmiş bir neden zinciri yerine olası bir mekanizma olarak sunuluyor.[1]