Ataksi modellerinde protein parçaları sinir hücrelerinin sinyalini bozdu
Hakemli bir çalışma, genlerin okunmasında görevli bir proteinin parçalanmasını spinoserebellar ataksi tip 17 modellerindeki sinyal bozukluğuyla ilişkilendirdi. Hücre deneyleri, hastadan türetilen sinir hücreleri ve hayvan modelleri, protein parçalarıyla sinir hücresi işlevinde rol alan AMOT proteininin azalması arasında bağlantı kurdu. İnsan hücreleri bir hasta ve bir kontrol kişisinden geldi; araştırma hastalığın moleküler işleyişini ele alıyor.
Bilim··Gece
Genleri düzenleyen protein parçalara ayrıldı
Spinoserebellar ataksi tip 17 üzerine bir laboratuvar araştırması, protein parçalanmasıyla sinir hücrelerindeki sinyal bozukluğu arasında bağlantı kurdu. Bu nadir kalıtsal hastalıkta, genlerin okunmasını başlatmaya yardımcı olan TATA kutusuna bağlanan proteindeki, kısaca TBP’deki glutamin tekrarları uzuyor. Nature Communications’ta yayımlanan hakemli çalışmada, kalsiyumla etkinleşen kalpain adlı enzimler bu proteini kesti. Ortaya çıkan parçalar hücrenin farklı bölümlerinde birikti. Bazı parçalar kalpain etkinliğini daha da artırdı.[1]
Deney modellerinde AMOT azaldı
Protein ve gen etkinliği ölçümleri, anjiyomotin adlı AMOT proteinini öne çıkardı. Bu protein, sinir hücresi işleviyle ve YAP1 diye kısaltılan Yes ile ilişkili protein 1 üzerinden yürüyen sinyalle bağlantılı. Hastadan türetilen sinir hücrelerinde kalpain etkinliği ve TBP parçalanması artarken AMOT azaldı. İnsan hücreleri bir hastayla ona yaş ve cinsiyet bakımından eşleştirilmiş sağlıklı bir kişiden geldi. Bu nedenle sonuçların bütün hastalara genellenmesi sınırlı. Hastalığı modelleyen sıçanların beyincik dokusunda da bu yolla ilişkili proteinlerin azaldığı görüldü.[1]
Embriyo deneyleri sinyal yolunu hareketle ilişkilendirdi
Zebra balığı embriyolarında amot geninin işlevinin azalması, motor sinir hücrelerinin sayısını ve dokunmaya bağlı yüzme yanıtını etkiledi. İnsan AMOT proteininin verilmesi, bu etkilerin bir bölümünü giderdi. Gelişim sırasındaki bu deneyler, hücrelerde saptanan ilişkiye işlevsel bir bağlantı ekledi. Araştırmacılar AMOT azalmasını açıklamak için gen ifadesindeki değişimleri, proteinin parçalanmasını ve protein kümelerine katılmasını birlikte değerlendirdi. Hücre ve hayvan modellerini birleştiren araştırmada, ataksili insanlar için tedavi etkinliğini sınayan klinik deney yapılmadı.[1]
