Bir kelp türü, eş yokluğunda döllenmeden gelişebiliyor
Kahverengi bir deniz yosunu, ayrı tutulan kültürlerde döllenme olmadan yeni sporofitler geliştirdi; eşlerin varlığı bu yolu baskıladı. Hakemli araştırmada bu bireyler daha küçük ve biçimce düzensizdi. Doğadan alınan örneklerde güçlü bir klonal çoğalma işareti bulunmadı. Bulgular, Laminaria pallida türünün koşullara bağlı gelişim kapasitesini ortaya koyuyor; doğadaki üremesine ne ölçüde katkı verdiği belirsizliğini koruyor.
Bilim··Sabah
Ayrı tutulan kelp, döllenmeden yeni yaşam evresine geçebiliyor
Kahverengi deniz yosunu Laminaria pallida, eş bulunmadığında döllenme olmadan gelişebiliyor. Ayrı tutulan erkek ve dişi kültürler, kelp ormanlarının görünen büyük gövdesini oluşturan sporofit evresine geçti. Eşlerin bulunması ise bu yolu baskıladı. Bulgu, canlının üreme döngüsündeki esnekliği ortaya koyuyor; bu yolun denizde ne sıklıkta başarılı olduğunu belirlemiyor.[1], [2]
Bu tür, Namibya ile Güney Afrika'nın Atlas Okyanusu kıyılarında yaşıyor. Kelp ormanları başka deniz canlılarına besin ve barınak sağlıyor. Döllenmemiş yumurtaların gelişebildiği daha önce biliniyordu. Tek bir erkek soyunda yapılmış önceki gözlem ise erkeklerde bu yolun ne ölçüde yaygın olduğunu açık bırakmıştı. Yeni deneylerde başka soylarda da bu kapasite görüldü. Böylece erkeklerin döllenmeden gelişebilmesi, türün üreme döngüsünde bilinen esnekliği genişletti.[1], [2]
Döllenmesiz gelişen bireylerin büyümesi daha zayıftı
Hakemli deneylerde bu gelişim, cinsel üremeyle karşılaştırıldı. Normal döngüde küçük gametofitler, büyük sporofitlere giden üreme hücrelerini oluşturuyor. Cinsel üreme, ortalamada gametofit başına daha fazla sporofit verdi. Döllenmesiz gelişen bireyler 31 haftalık izlemde daha küçük kaldı; yaprak benzeri bölümleri düzensizdi. Hücrelerinde kromozom içeriği arttı, ancak üremeyi başlatmaya yönelik üç denemede de olgun üreme yapıları oluşmadı. Erkek soyların döllenmesiz gelişim yoluna geçebilme kapasitesi de birbirinden farklıydı.[1]
Döllenmesiz gelişim sırasında erkeklerdeki gen etkinliği, dişilerdekine daha çok benzeyen bir örüntüye yöneldi. Ardından erkek ve dişi başlangıç yolları ortak bir sporofit gelişim programına yaklaştı. SAMSARA ve OUROBOROS ile ilişkili genler gelişim boyunca çalışmayı sürdürdü; değişim, bir kez açılan basit bir gen düğmesine indirgenmedi. Karşı cinsten eşlerin varlığında cinsel üreme ağır bastı. Bu durum kimyasal sinyallerle eş algılanabileceğini düşündürüyor; düzenleyici mekanizmanın belirlenmesi için ek araştırma gerekiyor.[1], [2]
Doğal popülasyonlarda bu yolun rolü açık kaldı
Döllenmesiz gelişim kapasitesi, uzun süre saklanan kültürlerin yanında yeni toplanan malzemede de görüldü. Ancak Namibya ve Güney Afrika'dan 523 doğal sporofitin genetik çözümlemesinde güçlü bir klonal çoğalma kanıtı bulunmadı. Araştırmacılar, eşlerin azaldığı koşullarda bu yolun üreme güvencesi sağlayabileceğini öneriyor. Isınan dağılım sınırlarında veya popülasyon çöküşünde katkısı doğrudan sınanmadı. Kültürde gelişen sporofitler de kendi kendini sürdüren doğal bir soyun oluştuğunu göstermedi.[1]
Belçika'daki Gent Üniversitesi'nde algler üzerine çalışan biyolog Olivier De Clerck, erkek üreme hücrelerinin küçük olduğunu ve yumurtalara göre daha az kaynak taşıdığını vurguladı. Bu nedenle bu hücrelerin gelişimi destekleyebilmesini dikkat çekici buldu. Bu değerlendirme, hücrelerin kapasitesini anlamaya yardımcı oluyor; oluşan bireylerin başarıyla üreyip üreyemeyeceğini belirlemiyor. Doğa örnekleri ile kültür deneyleri yaşam döngüsünün farklı bölümlerini aydınlatırken, bu yolun ekolojik önemi açık kalıyor.[1], [2]
