Yaşlı yetişkinlerde uyku sırasında beyin sıvısının dalgaları zayıflıyor
Toplam 72 yetişkinin karşılaştırıldığı araştırmada, yaşlı grupta uyku sırasında beyin karıncıklarındaki sıvı hareketinin daha az güçlendiği bulundu. Elektriksel yavaş dalgalar ve damar yanıtlarındaki değişimler de bu farka eşlik etti. Sağlıklı katılımcılarla yürütülen tek çalışma, sıvı hareketleriyle beyindeki atıkların uzaklaştırılması arasındaki bağı açıklığa kavuşturmadı. Katılımcıların ölçümleri arasında belirgin bireysel farklılıklar da vardı.
Bilim··Sabah
Uyku farkına damar yanıtları da eşlik ediyor
Gündüz deneylerinde damarların tepki kapasitesi sınandığında, yaşlı katılımcıların beyin sıvısı hareketindeki değişim daha küçük kaldı. Araştırmacılar nefes tutma göreviyle damar yanıtını ölçtü; yanıp sönen dama tahtası görseliyle de görme sistemini uyardı. Görsel uyarıya verilen elektriksel yanıt yaş gruplarında benzerdi. Buna karşılık yaşlılarda kanlanma ve sıvı yanıtları daha zayıftı. Böylece damarlardan kaynaklanan katkı ile sinirsel etkinlikteki değişim ayrı deneylerle incelendi.[1]
Gece ölçümleri üç bağlantılı sinyali izledi
Gece karşılaştırmasına nörolojik hastalık tanısı bulunmayan 31 genç ve 41 yaşlı yetişkin katıldı. Elektroensefalografiyle beynin elektriksel etkinliği ölçülürken, hızlı işlevsel manyetik rezonans görüntülemeyle kanlanma değişimleri ve beyin karıncığına sıvı girişi izlendi. REM dışı uyku sırasında gençlerde yavaş sıvı dalgalarının artışı daha büyüktü. İki yaş grubunda da elektriksel yavaş dalgaların güçlenmesine daha güçlü sıvı hareketi eşlik etti. Yaşlılarda elektriksel sinyallerin kanlanma ve sıvı hareketiyle zaman içindeki uyumu daha zayıftı.[1]
Katılımcılar arasında belirgin farklar vardı
Bu tek çalışmada yaşlı grubun alın bölgesindeki gri madde hacmi azaldıkça, gece sıvı hareketinin de daha zayıf olduğu görüldü. Yine de bazı yaşlı katılımcılar genç gruba benzer ölçümler verdi. Araştırma, beyin dokusundan atık uzaklaştırılmasını doğrudan ölçmek yerine fizyolojik sinyalleri izledi. Kan basıncı, sıvı alımı ve genetik risk ölçülen değişkenler arasında bulunmuyordu. Beyin hacmiyle sıvı hareketi arasındaki ilişkinin hangi yönde işlediği de belirlenmedi.[1]