Yeni doku haritası iki DNA işaretini gen etkinliğiyle eşleştiriyor
Yeni laboratuvar yöntemi, doku kesitlerindeki konumu koruyarak DNA üzerindeki iki kimyasal değişikliği RNA ile birlikte haritalıyor. Fare dokuları ve bir insan embriyosundaki denemeler, beyin gelişiminde bu işaretlerin ters yönlerde değiştiğini gösterdi. Tek yöntem çalışmasında ölçümlerin güvenilirliği işarete göre farklılaştı. Seyrek kapsama ve aynı ölçüm noktasında birden fazla hücre türünün bulunması önemli sınırlamalar olarak kaldı.
Bilim··Sabah
İki DNA işareti RNA ile aynı doku haritasında
Laboratuvarda geliştirilen haritalama yöntemi, DNA üzerindeki kimyasal işaretleri gen etkinliğiyle ilişkili RNA molekülleriyle birlikte incelerken dokudaki konumu koruyor. Spatial-DiSMHT-seq adı verilen yöntem, konum barkodlarını çoğaltma yapılmadan elde edilen uzun DNA okumalarıyla eşleştiriyor. Metilsitozin ve hidroksimetilsitozin işaretlerinin sinyalleri ayrı ayrı belirleniyor. RNA için farklı bir dizileme hazırlığı kullanılıyor; sonuçlar doku kesitindeki ortak koordinatlarda birleştiriliyor.[1]
Embriyo beyninde işaretler ters yönlerde değişti
Denemelerde yetişkin fare testisi, fare embriyoları ve bir insan embriyosu incelendi. Haritalar 10 veya 20 mikrometre çözünürlükte oluşturuldu. RNA ölçümleri fare embriyosunda 14, insan embriyosunda 18 konumsal küme ayırdı. Gelişen insan arka beyninde, radyal glia adlı destek hücrelerinden olgunlaşmamış sinir hücrelerine uzanan dizilim boyunca metilsitozin azalırken hidroksimetilsitozin arttı. Bulgular gelişimle birlikte değişen bir ilişkiyi betimliyor; bu değişimi yöneten mekanizmayı belirlemiyor.[1]
Seyrek okumalar küçük farkların ölçümünü sınırlıyor
Bu tek yöntem çalışmasında bağımsız ölçümlerle uyum, metilsitozin için hidroksimetilsitozine göre daha güçlüydü. Komşu doku kesitlerinde RNA ve metilsitozin sonuçları da daha tutarlı biçimde tekrarlandı. DNA’nın çoğaltılmadan okunması, her konumdaki ölçümleri seyrek bırakıyor. Bu durum küçük düzenleyici bölgelerin ve nadir hücrelerin saptanmasını güçleştiriyor. Ayrıca aynı konumda birden fazla hücre türü bulunabiliyor; bu nedenle kümeler, birbirinin aynı tekil hücrelerden çok baskın hücresel kimlikleri temsil ediyor.[1]