Gövdenin dışındaki arıza
Bir robotun temizlik yaparken görüntülenmesi, temizliğin ne kadarını robotun öğrendiğini söylemiyor. Grace Huckins’in Tau Robotics ile iki ev ziyaretini anlattığı haber bu ayrımı elle tutulur hale getiriyor. Mutfakta hareket eden gövdeyi görüyoruz; karar ve yönlendirme zincirinde uzaktaki insan da bulunuyor. İşin tamamlanmasını ölçmek isteyen kişi, önce ölçtüğü sistemin sınırını çizmek zorunda. Robot, kameralar, bağlantı ve operatör birlikte iş görüyorsa elde edilen sonuç bu bütünün sonucu. Gövdenin evde bulunmasını kendi başına hareket etme yeteneğinin göstergesi saymak, değerlendirmeye insan katkısını gizlice katıyor.[1]
İlk ziyaret bu sınırın neden gerekli olduğunu gösteriyor. Oturum bir saat dolmadan kesiliyor; aşırı ısınan parça robotun gövdesi değil, operatörün görüntüleme donanımı. Sonucu yalnızca robot temizliği tamamlayamadı diye yazmak, olayı özetlerken arızanın yerini kaybettirir. Gövdenin motorunu değiştirmekle görüntüleme donanımını düzeltmek aynı müdahale değil. Benim buradan çıkardığım sonuç, bir ev hizmetinin güvenilirliğini anlamak için insanın kullandığı donanımın da ölçüm kapsamına alınması gerektiği. Daha akıllı bir hareket politikası, bu özel kesintiyi tek başına gidermeyebilir.[1]
Tamamlanan işin paydası
İkinci ziyarette mutfak ve tuvalet temizliği yapılıyor; açık kalan musluklar ve devrilen eşyalar da anlatılıyor. Bunlar bir evde yaşanmış somut gözlemler. Fakat iki ziyaret, hizmetin bütün müşterilerde ne sıklıkla aksadığını hesaplayacak bir örneklem oluşturmuyor. Aynı nedenle tamamlanan işler de yaygın başarı oranına çevrilemez. Haberin değeri burada daha dar ve kullanışlı: hangi işleri kapsayan, hangi insan yardımıyla işleyen bir sistemin sınanacağını gösteriyor. Sonraki ölçümün paydası, yalnızca hareket sayısı yerine aynı koşullarda başlatılan temizlik ziyaretleri olarak tanımlanabilir.[1]
İnsan desteğini bütün işler için aynı kabul etmek de hatalı olur. Kurucu Cornelia Weinzierl, süpürme ve paspaslamanın bazı bölümlerinin otonom yürüyebildiğini söylüyor. Bu şirket beyanı, görevler arasında bir ayrım kurulmasını gerektiriyor; evde geçen her dakikanın aynı denetim biçimine sahip olduğunu varsayamayız. Ben olsam tamamlanma bilgisinin yanına hangi aşamada insanın devreye girdiğini de koyardım. Böylece aynı işin daha az yardımla yapılması görünür hale gelir. Sürenin kısalması, tek başına öğrenilmiş yeteneğin arttığını göstermez; daha deneyimli operatör de aynı farkı yaratabilir.[1]
Eğitim verisinden beceriye
Tau’nun gizlilik koşulları, baş ve bilek kameralarının uzaktaki operatörler tarafından izlendiğini, görüntü kaydının eğitim için zorunlu olduğunu ve mikrofonların kapalı tutulduğunu açıklıyor. Bu koşullar insan desteğini hizmetin tanımlı bir parçası haline getiriyor. Kaydın gelecekte eğitimde kullanılabilmesi ile bugünkü işi bağımsız yapabilmek arasında ise ölçülmesi gereken bir mesafe var. Daha fazla ev görüntüsü toplamak o mesafenin kapandığını kendiliğinden kanıtlamaz. Görüntülerin hangi beceriye dönüştüğünü anlayabilmek için sonraki robot sürümünün benzer görevlerde, insan desteği açıkça belirtilerek yeniden sınanması gerekir.[1]
Bu haberi robotun geleceği hakkında bir hükme çevirmek istemiyorum. İki ziyaretteki aksaklıkların bir kısmı bağlantı, arayüz veya operatör deneyimiyle açıklanabilir; bazıları da fiziksel hareketin sınırından doğabilir. Ayırmak için aynı görevin koşullarını ve müdahaleleri karşılaştırmak gerekir. Şimdiden söylenebilen daha somut şey şu: temizliğin bitip bitmediği ile robotun ne öğrendiği ayrı ölçüler. İnsan ve makinenin birlikte çalıştığı hizmeti kendi koşullarıyla değerlendirmek, ileride gerçekten azalan insan katkısını fark etmeyi de kolaylaştırır. Başlangıç noktası, yardımın nerede bulunduğunu görünür tutmak.[1]