Katmanları beş kişiye dağıtmak
Noah Lennox, Sinister Grift’te gitarı, bası, klavyeyi ve davulu çoğunlukla kendisi çalmıştı. Panda Bear’ın yeni canlı albümü bu çalışma düzeninden başka bir icra düzenine geçişi belgeliyor: Lennox ses ve gitarda, Tim Koh basta, Maria Reis klavye ve vurmalı çalgılarda, Tomé Silva davulda, Rivka Ravede örnekleyicide. Diğer dört müzisyen geri vokal de yapıyor. Şarkıların aynı anda nasıl bölüşüldüğünü sorabilmek için gereken kadro bu.[1]
Stüdyoda üst üste eklenebilen bölümlerin sahnede ayrı çalgıcılara verilmesi, şarkıyı taşımak için ortak bir zamanlama gerektiriyor. Benim için bu yayımın ilginç yanı burada: tek kişinin kurduğu eşliğin beş kişinin görev paylaşımına dönüşmesi. Bu düzen, cümlelerin birbirine yanıt vermesi için alan açabilir. Ancak kadronun genişlemesi kendi başına bu sonucu doğurmaz; turnede tekrar tekrar çalmanın getirdiği alışkanlık da aynı yakınlığı açıklayabilir.[1]
Yeni kadroyla eski parçaların sırası
Power Station’daki oturumun programı Sinister Grift’le sınırlı kalmıyor. Ferry Lady ve Ends Meet’in yanında Tomboy, Sequential Circuits, Inner Monologue ve Take Pills var. Daha seyrek karşılaşılan Song For Ariel ile Boneless da bu çerçeveye giriyor. Böylece albüm, tek bir yeni yapıtı sahneye uyarlamanın ötesinde, farklı dönemlerin parçalarını aynı ses ve çalgı görevlerine yerleştiriyor. Karşılaştırmanın birimi, Panda Bear adının altında toplanan bu farklı şarkılar.[1]
Domino’nun 11 Aralık için duyurduğu 17 parçalık albüm, turnenin ardından New York’taki Power Station’da kaydedildi. Yapımcı Josh “Deakin” Dibb’in bulunduğu bir stüdyo oturumu söz konusu. İlk paylaşılan Take Pills, eski repertuvardan bir parçanın yeni kadroya nasıl dağıtıldığına bakmak için başlangıç sunuyor. Dinleyici açısından verimli soru, hangi çalgının hangi çizgiyi taşıdığı ve geri vokallerin ana sese nerede katıldığı.[1]