Kabın tuttuğu biçimler

Metal karıştırma kabı, içine konan malzemeyi bir arada tutar. Kanadalı sanatçı Lotus L. Kang’ın 2020 tarihli Mother yerleştirmesinde bu tanıdık işlev heykelin düzenine dönüşüyor: kaplarda kil, kauçuk ve taş parçalar; yanlarında meyve ile hamsilerin alüminyum dökümleri var. The Art Newspaper’ın Sobey Sanat Ödülü vesilesiyle anlattığı bu eski işte, yiyeceğin biçimi kalıyor, yenebilirliği ortadan kalkıyor. Dökümün kazandırdığı mesafe burada başlıyor.[1]

Meyvenin ya da balığın metal kopyası, kabı da başka türlü okumaya açıyor. Hazırlık için kullanılan bir eşya, artık farklı ağırlık ve yüzeyleri aynı çerçevede tutan bir taşıyıcı. Bu bakımdan kabın sıradanlığı, dökümün tanıdık biçimini tamamlıyor: ikisi birlikte, evdeki bir hareketi doğrudan canlandırmadan o hareketin araçlarını önümüze koyuyor. Bu, yapıtın malzeme düzeninden çıkan bir okuma; sanatçının ailesi hakkında bir yaşam öyküsü iddiası değil.[1]

Malzemeler arasındaki fark da bu düzenin parçası. Alüminyum, yiyeceğin biçimini ayrı bir nesneye aktarırken kil, kauçuk ve taşın adları tek bir yüzey ya da ağırlık vaat etmiyor. Kabın içinde benzer büyüklükte bulunmaları, aynı davranışı göstermeleri demek değil. Mother’ı yalnızca tanıdık ev eşyalarının toplamı diye okumak, bu maddi ayrımları düzleştirir; kap, nesneleri bir araya getirirken aralarındaki farkı da taşıyor.[1]

Döküm ile film arasındaki aralık

Kang’ın kullandığı malzemeler dökümle bitmiyor. Jüri başkanı Jonathan Shaughnessy, sabitlenmemiş fotoğraf filmini, buluntu nesneleri ve üretilmiş taşıyıcıları da sayıyor. Geçen yıl New York’taki 52 Walker galerisinin sergisinde film şeritleri dönen bir çamaşır kurutucunun çevresine uzanıyordu. Mother’ın kaplarıyla bu düzenek arasında ev eşyası benzerliğinden daha belirgin bir ayrım var: biri küçük nesneleri topluyor, öteki şeridi hareketli bir taşıyıcıya yayıyor. Ölçekten önce, taşıma kararının değiştiği görülüyor.[1]

Bu iki örnek, Kang’ın tanıdık nesneyi başka bir maddeyi nasıl taşıdığı üzerinden okumaya açıyor. Kap ile kurutucu, düzeni kuran parçalar haline geliyor. Sobey Ödülü’nü alan sanatçının diğer beş finalist ile Ottawa’da süren sergisi, 3 Ocak 2027’ye kadar açık. Bu toplu gösterim sanatçıların farklı üretimlerini yan yana getirirken, Kang’ın geçmiş işlerinden çıkan ölçü daha küçük: bir nesnenin neye benzediği kadar, neyi ve nasıl tuttuğu da heykelin konusudur.[1]