Bacanın ötesindeki koro
Spark’ın çatı dünyası 64 genç sesle kuruluyor. Lucy Armstrong’un bestesi, Olivia Bell’in metni ve Fiona Dunn’ın sahnelemesi, kardeşini kaybeden Clara’yı bacanın ötesindeki yaratıklar topluluğuna götürüyor. Glyndebourne Gençlik Operası’nın 9–19 yaşlarındaki üyeleri bu topluluğu canlandırıyor. Bu kadro seçimi, çocuğun sığındığı yeri tek bir dostun sesinden çıkarıp çok sayıda kişinin birlikte var olduğu bir dünyaya açıyor.[1]
Arp, çelesta ve glockenspiel’in sakin bölümleriyle çok katmanlı korolar aynı partisyonun içinde. Ashley Beauchamp’ın müzik yönetiminde Glyndebourne Sinfonia ile genç topluluk birlikte çalışıyor. The Guardian eleştirisinin tarif ettiği bu ölçek değişimi, operaya yakın bir sesin ardından kalabalığın açılabileceği bir alan veriyor. Çatıdaki parti, gençlerin yalnızca sahneyi doldurmak için bulunmadığı, müzikal yoğunluğu da taşıdığı somut bölüm.[1]
Bu karşılaşmayı değerli kılan, genç kadronun öykü içindeki işlevi. Clara’nın ailesiyle kuramadığı bağın karşısına şarkı söyleyen bir topluluk çıkıyor. Çok katmanlı koro, sığınılan dünyanın hem çekiciliğini hem kalabalığını düşünmek için bir araç sunuyor. Müzikal biçim ile dramatik durum arasındaki bu ilişki, gençlerin eğitim amacıyla sahnede bulunmasından daha belirgin bir sanatsal görev tarif ediyor.[1]
Bir ses, iki rol
Solist dağılımı da iki dünya arasında geçiş kuruyor. Clementine Thompson, Clara’yı; Ella Taylor, çatı dünyasının yöneticisi Blaze’i oynuyor. Holly Brown anne ile Flicker, Hugo Herman-Wilson baba ile Ember arasında rol değiştiriyor. Aile ile yaratıkların aynı şarkıcılarda buluşması, tanıdık seslerin farklı ilişkiler içinde yeniden belirmesine elverişli bir düzen. Clara’nın uzaklaştığı ev ile sığındığı dünya böylece kadro düzeyinde birbirine bağlanıyor.[1]
The Guardian eleştirmeni, ikinci perdedeki uzun Clara–Ember sahnesini daha ağır buldu; o bölümde ezgisel buluşların da yavaşladığını düşündü. Bu itiraz, büyük kadronun her an büyük koro gerektirmediğini hatırlatıyor. İki kişinin karşılaşmasında süreyi taşıma görevi ezgiye ve söyleyişe geçiyor. Koro dünyasının canlılığı ile bu uzun düet benzeri karşılaşmanın temposu, aynı eserin iki farklı yükü.[1]
Spark’ın kadro düzeninde ilgi çekici olan bu görev paylaşımı. Gençler hayal dünyasının topluluğunu, profesyonel solistler aileyle o dünya arasındaki geçişleri, orkestra ise ince dokuyla toplu söyleyiş arasındaki mesafeyi taşıyor. Yas öyküsü böyle bir işbölümü içinde ses kazanıyor. Gençlik operasının ağırlığı da çocuk karakterin yanında kaç yetişkin durduğundan çok, genç seslere hangi dramatik işin verildiğinde yatıyor.[1]