Önce çalgıcılar

La La Land’in Braunschweig programında önce kadroya bakmak gerekiyor: Erik Ochsner yönetimindeki Braunschweig Devlet Orkestrası ve bir caz topluluğu. Justin Hurwitz’in müziği, bu iki kadronun canlı eşliğiyle filmin görüntüsüne bağlanıyor. City of Stars gibi tanınan bir şarkı, böylece yalnızca yeniden dinlenen bir parça olmaktan çıkıp bütün gösterimin içindeki yerine dönüyor. Burada ilgimi çeken, şarkının ününden önce bu yerleşim.[1]

Orkestra yöneticisi Verena Rast, klasik orkestra ile caz grubunun kendi ses kültürlerini getirdiğini söylüyor. Bu açıklama önemli bir çalışma koşulunu belirtiyor. Senfonik kadroyla caz grubunu aynı programda yazmak, eşlikte farklı çalma alışkanlıklarına yer açıyor. Bundan yeni düzenlemenin nasıl duyulduğuna ilişkin bir sonuç çıkarmak erken; programın somut tercihi, iki topluluğu tek film müziğinin icracısı yapmak.[1]

Bu tercih, festival açılışının ölçeğini de belirliyor. Volkswagen Halle’deki 9 Kasım gösterimi festivalin 40. buluşmasına, filmin 10. yılına denk geliyor. Film İngilizce ve Almanca altyazıyla gösteriliyor; müziğin sözleri Benj Pasek ile Justin Paul’e ait. Görüntü, söz ve canlı çalgılar aynı akşamın ayrı işlerini üstleniyor. Benim okumamda programın gücü, bu işleri tek bir müzik markası altında belirsizleştirmek yerine kadroyu adlandırmasında.[1]

Görüntünün zamanı

Canlı film müziğinde şefin önündeki temel kısıt, görüntünün kendi zamanını taşımasıdır. Orkestra ile caz grubunun ortak eşliği bu yüzden yalnızca yan yana durma meselesi olarak okunamaz; müzikal akışın filmle buluşacağı bir düzen gerektirir. Bu, programdaki kadrodan çıkardığım bir çalışma sorusu. Başka bir açıklama da mümkün: seçimin ağırlığı müzikal denemeden çok, yıldönümü açılışına tanınan bir yapım koymakta olabilir. Her iki okuma da aynı kadroyu ciddiye almayı gerektiriyor.[1]

La La Land’in 6 Oscar’ı ve 14 adaylığı bu gecenin geçmiş bağlamı. Eşliğin başarımını ölçen şey ise ödül sayısı olamaz. Benim için programın açtığı asıl karşılaştırma, müziğin filmdeki yeriyle canlı kadronun o yeri nasıl taşıdığı arasında. Orkestra ile caz grubunun birbirine alan bıraktığı noktalar, böyle bir gösterimin müzikal sorusunu somutlaştırıyor.[1]

Bu nedenle açılışı düşünürken adı belli eserden, adı belli kadroya dönüyorum. Hurwitz’in müziği, Ochsner’in yönetimi ve Braunschweig’in orkestra ile caz birlikteliği yeterince açık bir başlangıç veriyor. Festivalin seçimi, sinema müziğini konser programına alırken icracıları da görünür kılıyor. Dinleyici için değerli olan, tanıdık melodinin yanına onu canlı taşıyan topluluğun adını da koyabilmek.[1]