Üçüncü bölümün ağırlığı
Nicholas McGegan, Varşova Filarmoni Orkestrası ve Korosu ile hazırladığı Händel programında L’Allegro, il Penseroso ed il Moderato’nun üçüncü bölümünü kısaltıyor. Org konçertolarını da dışarıda bırakıyor. Şef, günümüz dinleyicisinin bir aralı, iki ile iki buçuk saatlik konser beklediğini söylüyor. Böyle bir süre sınırı yalnızca takvimi düzenlemez. Hangi müziğin salonda kalacağını da belirler. Üçüncü bölümdeki kesinti, eserin sonuna giden düşünce sırasına dokunur; org konçertolarının çıkarılması ise ana eserin çevresindeki programı daraltır.[1]
McGegan’ın anlattığı metin yapısı bu ayrımı önemli kılıyor. Charles Jennens, John Milton’ın iki şiirini iç içe geçirmiş; üçüncü bölümün sözlerini ise kendisi yazmış. İlk iki bölümden son bölüme geçerken yalnızca müzik değişmiyor, metnin yazarlığı da değişiyor. Bu nedenle son bölümün kısalması, dinleyicinin Jennens’ın kendi sözleriyle geçirdiği zamanı azaltıyor. Hangi pasajların çıkarıldığına göre ağırlık farklılaşabilir. Bu tercih, yalnızca daha hızlı biten bir akşam olarak değerlendirildiğinde metinle müzik arasındaki bağ gözden kaçıyor.[1]
Çocuk partisi kime geçiyor?
Solistler Robin Johannsen, Fflur Wyn, Robin Tritschler ve Matthew Brook. McGegan kadroyu iki soprano, tenor ve bas olarak kurduğunu, başlangıçta çocuk soprano için yazılmış bölümleri daha hafif soprano sesine verdiğini anlatıyor. Bu dağılım aynı eserin farklı bir ses kadrosuyla kurulması demek. Rolü üstlenen kişinin ses türü kadar, diğer soprano ile arasında bırakılan ayrım da önem taşıyor. Şefin açıkladığı ölçüt, iki soprano partisini aynı renkte toplamak yerine aralarında hafiflik farkı kurmak.[1]
Bu kadro tercihi, bugünkü şarkıcılar arasında görev dağılımını açık kılıyor. McGegan daha önce çalıştığı iki soliste eski bir icranın kaydını göndermiş. Hazırladığı orkestra partilerinde yay hareketleri ve kadanslar yazılı; şarkıcılar kadansları değiştirebiliyor. Böylece başlangıçta ortak bir çerçeve kuruluyor, solistin payı bütünüyle kapatılmıyor. Yazılı hazırlığın değeri de burada: provaya her tercihi yeniden kurmak yerine, üzerinde değişiklik yapılabilecek belirli bir müzik düzeni getiriliyor.[1]
Hızın sınırında nefes var
McGegan, hızlar için John Christopher Smith’in 1762’deki mekanik org aktarımlarından kalan süre dizinine başvuruyor. L’Allegro’nun 19 parçası bu yolla belgelenmiş. Bunun yanında şarkıcıların nefes almak zorunda olduğunu özellikle söylüyor. Süre dizini bir hareketin ne kadar sürebileceği için tarihsel bir karşılaştırma sağlıyor; bugünkü solistin cümleyi nerede tamamlayacağını tek başına belirlemiyor. Şefin anlattığı hazırlıkta tarihsel bilgiyle bedenin gereksinimi aynı prova içinde karşılaşıyor. Hız kararı, ikisinin birlikte ele alınmasını gerektiriyor.[1]
Orkestra oturuşu da bu uygulamanın parçası. McGegan, Händel’in kemanları sık sık aynı ezgide birleştirdiğini belirterek birinci ve ikinci kemanları yan yana istiyor. Bu tercih için ileri sürdüğü neden, çalgıcıların birbirini duyabilmesi. Varşova programının okunacak üç somut satırı böyle beliriyor: üçüncü bölümden kesilen müzik, çocuk partisini üstlenen soprano ve yan yana oturan kemanlar. İlki metnin ağırlığını, ikincisi seslerin görevini, üçüncüsü birlikte çalmanın koşulunu etkiliyor. Açıklanan program, müzikal yorumun daha ilk nota çalınmadan nerelerde karar gerektirdiğini gösteriyor.[1]