Önce eserin adı ve kadrosu

Innocent Smile’ın kadrosunda Skepta, Chase and Status ve Madness’ın solisti Suggs var. The Fork and Knife’ın bu parçasını tanıtırken önce bu adları yan yana koymak gerekiyor. Yeni albüm bir rapçinin yedi yıllık albüm arasını kapatıyor; şarkı ise farklı müzikal geçmişleri aynı eserde buluşturuyor. Skepta’nın göçmen bir ailenin çocuğu olarak deneyimini anlattığı sözler, bu ortaklığın içindeki kişisel odağı oluşturuyor.[1]

Skepta, söz yazımını anlatırken 2009 tarihli Reflecting’e dönüyor. O parçada kendi yaptığı müzik üzerinde duygularını nakaratsız anlatabildiğini fark ettiğini söylüyor. Bu, besteye ilişkin somut bir tercih: anlatıcının cümlesini sık sık geri gelen bir bölüme bağlamadan sürdürmesi. Sanatçının kendi geçmişinde seçtiği dönüm noktası, yeni albümü değerlendirirken de işe yarıyor. Hangi konuyu anlattığı kadar, cümleyi hangi biçim içinde taşıdığına bakmak gerekiyor.[1]

Reflecting hakkında anlattığı bu özellik, Innocent Smile’ın da aynı biçimde kurulduğu anlamına gelmiyor. Yeni şarkıda asıl ilginç soru, kişisel anlatıcının ortak kadro içinde nasıl yer bulduğu. Konukların adları eserin kiminle yapıldığını belirliyor; kişisel sözlerin bütün şarkıyı yönetip yönetmediği ise düzenlemeye bağlı. Bir rapçinin kimliğini yalnızca tek başına söylediği bölümlerde aramak, ortaklığın müzikal işlevini gözden kaçırma riski taşıyor.[1]

Sözün ortaklık içindeki yeri

The Fork and Knife, 2019 tarihli Ignorance Is Bliss’in ardından geliyor. Skepta, kendi şarkılarında da başka bir sanatçıya konuk olduğunda da sözlere zaman ayırdığını anlatıyor. Bu çalışma ölçüsü, konuklu parçayı kişisel üretimin dışında görmüyor. Innocent Smile’da Chase and Status ile Suggs’ın varlığı bu açıdan verimli bir örnek: tek bir anlatıcının sözleri, farklı müzisyenlerle yapılan eserde de merkez arayabiliyor.[1]

Burada yedi yıllık araya otomatik olarak bir gelişme payesi vermek gerekmiyor. Süre, iki albüm arasındaki mesafeyi anlatıyor. Skepta’nın sözleri üzerinde çalıştığına ilişkin açıklaması da kendi yöntemini tanımlıyor. Müzikal katkıyı arayacağım yer, yeni parçada sözle kadronun birbirine açtığı alan. Aynı kişisel cümle farklı çalgılar ve sesler arasında sürdürülebiliyorsa, ortaklık anlatıcının sınırını genişleten bir düzenleme kararı olarak okunabilir.[1]

Bu nedenle Innocent Smile’ın konuklarını yalnızca albümün tanınmış isimleri olarak sıralamak yetersiz kalıyor. Şarkının adı, anlatıcısı ve kadrosu birlikte bir dinleme sorusu kuruyor: kişisel söz hangi anda öne çıkıyor, hangi anda başka bir sese yer açıyor? Reflecting için anlatılan nakaratsız anlatı, bu sorunun geçmişteki somut dayanağı. Yeni albümdeki ortak kadro ise aynı rapçinin kendine ait bir anlatımı başkalarıyla nasıl paylaşabildiğini düşünmek için yeni bir başlangıç veriyor.[1]